شمارهٔ ۹۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل‌گدازی و رنج خود سخن می‌گوید. او طاقت شنیدن آه و ناله را ندارد و هر بار که صدای آهی به گوشش می‌رسد، عذابش بیشتر می‌شود. قبلاً از دیدن دودی ناراضی بود، اما حالا فقط با شنیدن نام محبوبش نیز راضی است. او گریه‌اش را به وضعیتی شبیه به ماتم‌زدگان توصیف می‌کند و از ناله‌ای که در دل دارد صحبت می‌کند. همچنین، شاعر شوق و اشتیاقی را ذکر می‌کند که او را به بیرون از خانه می‌کشاند، هرگاه صدای سپاهی به گوشش برسد. او به حس حق‌خواهی خود اشاره می‌کند و اینکه این حق‌خواهی برایش گواهی بر خون اوست. این احساسات شدید و غیرت او را به آتش می‌کشاند و هر گاه نام کسی را بشنود، این عواطف شعله‌ورتر می‌شود.
ز بسکه رخنه ز تیر تو در درون دارمدلی چو خانه زنبور پر ز خون دارم
هوش مصنوعی: به خاطر شدت تاثیر تیر عشق تو، دلی دارم که مانند خانه زنبور، پر از خون و رنج است.
چو لاله ظاهر و باطن در آتش است مراکه داغ هم ز درون و هم از برون دارم
هوش مصنوعی: من مثل لالهای هستم که در پوشش زیبا از بیرون به نظر می‌رسد، اما در درون و بیرونم در آتش سوختن و درد را تجربه میکنم.
مرا حلال چو فرهاد لعل شیرین استکه دست در کمر کوه بیستون دارم
هوش مصنوعی: من به اندازه فرهاد که برای به دست آوردن لعل شیرین تلاش می‌کند، با تمام وجودم بر روی کوه بیستون تمرکز دارم و از سوی شما معذرت میخواهم.
ز عقل نیست بزنجیر زلف یار طمعمرا چکار بزلفت مگر جنون دارم
هوش مصنوعی: عقل من در مقابل زلفهای یار از کار افتاده است، چه کار میتوانم بکنم؟ مگر اینکه من دچار جنون عشق شدهام که به این زلفها فکر میکنم.
به سر همیشه دوانم چو چرخ از مهرتکجا قرار و تحمل کجا سکون دارم
هوش مصنوعی: مدام در حرکت و نوسان هستم، مانند چرخ که به خاطر عشق تو در حال چرخش است. هیچ آرامش و پایداری ندارم و نمیتوانم تحمل کنم.
مگو که از نفس گرم اهلی ام در تابتو خود بگوی که آنش نهفته چون دارم
هوش مصنوعی: نگو که من به خاطر محبت و عشق تو دلم گرم است، خودت بگو که آتش عشق در درونم چه مقدار شعلهور است.