شمارهٔ ۹۸۷
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر از خوشحالی و شگفتی خود درباره محبتی که از سوی معشوقش دریافت کرده، صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با یاد معشوق، زندگی‌اش تغییر کرده و بختش به او رو کرده است. سخنی که معشوق گفت، امیدهای زیادی را برای او به وجود آورده و او از این عشق و ارادت خود احساس رضایت می‌کند. شاعر همچنین به تعریف عشق خود می‌پردازد و با وجود مشکلات و تلخی‌ها، همچنان به خوشی‌ها و لذت‌های این احساس عمیق اعتراف می‌کند. در نهایت، او عشق را بر عبادت خود ترجیح می‌دهد و از این ارتباط معنوی و عاطفی ابراز خشنودی می‌کند.
دی در رهش چو دیدم بس شرمناک گشتماو سرخ شد ز غیرت من خود هلاک گشتم
هوش مصنوعی: وقتی که دیروز او را در راه دیدم، خیلی شرمنده شدم. او به خاطر غیرتم، سرش را پایین انداخت و من از این احساس خودم آسیب دیدم.
از عشق من گر آن مه افسانه شد چو یوسفاو جامه چاک آمد من سینه چاک گشتم
هوش مصنوعی: اگر آن معشوقهی زیبای داستانی، به عشق من دل ببندد و مانند یوسف، پیراهنش پاره شود، من هم دلم را شکافتم و به عشق او آسیب دیدم.
پیرانه سر نکردم شرم از سفید موییوز بهر نوجوانی در خون و خاک گشتم
هوش مصنوعی: من با داشتن موهای سفید هنوز شرمنده نیستم و برای جوانی خود، زیر بار سختیها و مشکلات فراوان رفتهام.
از بیم سر بکویش آسان نبود گشتنچون ترک سر گرفتم بی ترس و باک گشتم
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از او، نمیتوانستم به راحتی به سویش بروم. اما مانند ترک که سرش را برمیدارد، بیهراس و بینگرانی شدم و به سمتش رفتم.
گر بود پیش ازینم آلیشی ز هستیعشقم بسوخت اهلی چندانکه پاک گشتم
هوش مصنوعی: اگر پیش از این دلیلی بر عشق و وجودم داشتم، حالا به قدری در آتش عشق سوختهام که به مرحلهای از پاکی رسیدهام.