شمارهٔ ۱۰۱۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق و longing شاعر به معشوق است. شاعر از سایه و ماه به‌عنوان نمادهایی برای توصیف عشق و وصال استفاده می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که عشق او بر زندگی‌اش تاثیر عمیقی دارد. او به مخاطب می‌گوید که حتی اگر آسیب ببیند یا بمیرد، عشق به او ارزشمند است. شاعر همچنین از درد و غم عشق صحبت می‌کند و اشاره دارد که در هر شرایطی، حتی در غم، زیبایی‌هایی وجود دارد. او مهم‌ترین خواسته‌اش را وصال و نزدیکی به معشوق و بیان احساساتش می‌داند.
پیش تو غم دل که نهان بود نگفتیمگفتیم صد افسانه و مقصود نگفتیم
هوش مصنوعی: ما در کنار تو راز دل را که پنهان بود، نگفتیم؛ اما در عوض، از داستانهای زیاد صحبت کردیم و هدف واقعیمان را بیان نکردیم.
پیکان نهانی که زدی بر دل مجروحتا خود ز دل سوخته ننمود نگفتیم
هوش مصنوعی: تو به دل مجروح من، پیکانی فرمدار زدی که به خاطر درد و زخم خود، نتوانستم چیزی بگویم.
این همت ما بس که بامید تو جان راکردیم زیان و سخن از سود نگفتیم
هوش مصنوعی: ما با تلاش و آرزو برای تو، جان خود را در خطر قرار دادیم و هیچ سخنی از اینکه چه سودی برای ما دارد، به میان نیاوردیم.
خوشباش که گر قصه آن روی عرقناکگفتیم ولی لعل می آلود نگفتیم
هوش مصنوعی: برایت آرزو میکنم خوشحال باشی، زیرا اگرچه داستان زیبای کسی که چهرهای لطیف و دلانگیز دارد را بیان کردیم، اما هرگز به رنگ قرمز و زیبایی لبهایش اشاره نکردیم.
اهلی نه تو امروز چنین کافر عشقیتا بود چنین بودی و تا بود نگفتیم
هوش مصنوعی: امروز تو به قدری به عشق بیاعتنا شدهای که گویی کافر آن هستی، اما باید بگویم که تو همیشه اینگونه نبودی و ما تا به حال چیزی نگفته بودیم.