شمارهٔ ۱۰۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و سوختن در آتش محبت سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که چگونه عشقش او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و حتی به سوزش در دل و جسمش انجامیده است. با وجود این درد و رنج، او هنوز به عشق خود پایبند است و نمی‌خواهد از آن دست بکشد. شاعر نگران بدگمانی دیگران است و می‌خواهد عشقش را در خفا نگه دارد. در نهایت، او به مقایسه خود با آتش‌پرستان می‌پردازد و بر اضطراب و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند.
تو عیش کن بفراغت که من سپند توامبسوز آتش دل دفع هر گزند توام
هوش مصنوعی: از زندگی خود لذت ببر و خوش بگذران، چرا که من همچون شمعی در کنار تو هستم که با آتش دلم میسوزم و آمادهام تا هر آسیبی را از تو دور کنم.
غبار دیده بر گرد رهگذارت از آنگشاده چشم براه سم سمند توام
هوش مصنوعی: غبار چشمم به خاطر تو به راهی گشوده شده که تو را میبینم و به شوق سمند تو، در انتظار تو هستم.
دل کباب مرا نیست غیر گریه تلخز بسکه سوخته لعل نوشخند توام
هوش مصنوعی: دل من به شدت آزرده و سوخته است و جز اشکهای تلخ، چیزی نمیتواند حال مرا توصیف کند. این درد و رنج ناشی از زیبایی لبخند توست که به قلبم جراحت زده است.
شراب تلخ چنانم کجا برد از هوشکه تلخی سخنی از لب چو قند توام
هوش مصنوعی: شراب تلخ مرا به قدری مست کرده که نیش تند کلامی از تو را کمتر از شیرینی کلامت احساس نمیکنم.
تراست ناز و مرا صد نیاز چون اهلیتو سرو ناز منی من نیازمند توام
هوش مصنوعی: تو با ناز خود مرا به شدت نیازمند کردهای، چونکه من مانند درخت سرو به تو نیاز دارم و بیتو سرزندگی ندارم.