شمارهٔ ۱۰۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنجی که به خاطر عشقش متحمل شده سخن می‌گوید. او با ابراز احساسات عمیق و عاشقانه، به وابستگی و اسارت خود اشاره می‌کند و ذکر می‌کند که چگونه به خاطر عشق معشوق، تمامی امیدها و آرزوهایش از بین رفته است. شاعر همچنان خود را چون یوسف خریدار می‌داند، هرچند که او فقیر و بی‌چیز شده است. در ادامه، او به زخم‌هایش و دردهایش اشاره می‌کند و می‌گوید که این دردها از هیچ درمانی سود نمی‌برند. در نهایت، شاعر از وضعیت خود به عنوان اسیر عشق و ناتوانی‌اش در فرار از آن یاد می‌کند، با این حال، او همچنان به عشقش وفادار است و خود را در تیر ملامت دیگران می‌بیند.
سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنمسایه کجا و مه کجا فکر محال میکنم
هوش مصنوعی: من در تلاش برای رسیدن به محبوب خود هستم، اما به واقعیت میدانم که من فقط یک سایه هستم و محبوبم یک ماه واقعی است. این آرزو و خیال باطل است که بتوانم به او برسم.
گر تو بکشتنم خوشی زندگیم حرام بادتیغ بکش که خون خود بر تو حلال میکنم
هوش مصنوعی: اگر تو من را بکشید، زندگیام بدون خوشی است. پس آهنگ کشتن مرا داشته باش، چون من خونم را برای تو حلال میکنم.
خواه که سوزیم ز غم خواه که خون کنی دلمشکر غمت بخوشدلی در همه حال میکنم
هوش مصنوعی: هر طور که باشد، اگر دلم را از غم بسوزانی یا خون بگرید، برای من فرقی نمیکند. من در هر شرایطی از غم تو خوشحالم و شکرگزارم.
بردرو بام آن پری بر مزن ایفروشته پرور نه ببرق غیرتت بی پر و بال میکنم
هوش مصنوعی: به روی بام آن پری نرو، که اگر پرواز کنی، با غیرت و حسادت من، تو را بدون پر و بال به زمین میزنم.
عیب من رمیده دل از صفت پری مکنماه نهان خویش را وصف جمال میکنم
هوش مصنوعی: ای عیب من را به خاطر ویژگیهای پری مانند محبوبم سرزنش نکن. من فقط زیباییهای پنهان تو را توصیف میکنم.
جان ملول من کجا اهلی ازو رسد بوصلبا دل خود حکایتی دفع ملال میکنم
هوش مصنوعی: جان من خسته و ناخوش است، اما عشق او مانند بویی خوش مرا شاداب می‌کند. با قلبم داستانی از عشق مینویسم که ملالت و کسالت را از بین ببرد.