شمارهٔ ۱۰۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوق و طبیب دلش می‌پردازد و از عشق عمیق و وابستگی خود به او سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که در نزد معشوق کوچک و ناچیز است، اما از عشق و جذبه او به حدی می‌رسد که مانند آفتاب در برابر ذره‌ای از خود می‌باشد. شاعر در عین حال نشان می‌دهد که از هر گونه درد و رنجی باکی ندارد و حتی در سختی‌ها نیز به سوی محبوبش می‌شتابد. او از این‌که عشقش به معشوق سبب رنجش دیگران می‌شود، ابایی ندارد و با اشک و احساس خود، به یاد دوستی که در گذشته داشته، می‌افزاید و از او درخواست می‌کند که به خاطر این عشق، او را منع نکند. در کل، شعر توصیفی از عشق عمیق، وابستگی و کمال است.
بصبر اگرچه بسی روزها بسر کردمدگر ربودیم از دست تا نظر کردم
هوش مصنوعی: با صبر و تحمل، روزهای زیادی را سپری کردم، اما وقتی به چشم خود دیدم، همه چیز از دستم رفت.
بیک نظر که بکردم من از پی راحتجراحت جگر خویش تازه تر کردم
هوش مصنوعی: با یک نگاه، برای به دست آوردن آرامش، زخم دل خود را دوباره تازهتر کردم.
دلم بهجر تو چون آرمیده بود چراطپیدن دل آسوده را خبر کردم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری تو آرامش نداشت، اما چرا خبر از تپش دل آرام و بیخبر را به کسی دادم؟
دگر درون دلم جای میکنی هرچندز رشک یاری غیرت ز دل بدر کردم
هوش مصنوعی: تو اکنون در دلم جا داری، هرچند از حسادت به دیگران، از دل خود بیرون کردهام.
چو مرغ نامه بر از شوق دیدنش اهلیهزار بار من از خویشتن سفر کردم
هوش مصنوعی: مثل یک پرنده که از شوق دیدن محبوبش نامه مینویسد، من هزار بار از خودم جدا شدهام و به سفر رفتهام.