شمارهٔ ۱۰۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق غم و دلتنگی یک عاشق اشاره دارد که از دوری محبوب رنج می‌برد. شاعر به یاد می‌آورد که چگونه در گذشته عاقل و آرام بوده، اما عشق و زیبایی محبوبش او را دیوانه کرده است. او اشاره می‌کند که حتی در جاهایی که آرامش داشته، غفلت از محبوبش باعث عذابش شده است. شاعر به تضاد میان وضعیت فعلی و گذشته‌اش می‌پردازد و به این نکته می‌رسد که تلاش‌هایش برای یافتن محبوب، در واقع بی‌فایده بوده، و او همچنان در غم و حیرانی باقی مانده است.
دل از آرزو چه خون شد بدعا چه کام خواهمهمه آرزو و کامم ز خدا کدام خواهم
هوش مصنوعی: دل به خاطر آرزوها چقدر بیتاب و غمگین شده است! حالا با دعا به دنبال چی هستم؟ همه آرزوها و خواستههایم را از خدا میخواهم، اما نمیدانم کدام را باید انتخاب کنم.
سر وصلت ای پریوش نبود مرا ولیکنسر خویش زیر پایت بگه خرام خواهم
هوش مصنوعی: ای آن پری زیبا، گرچه من لایق وصل تو نیستم، اما برای رسیدن به تو، جان خود را زیر قدمهایت فدای تو خواهم کرد.
هوسم بود که طوبی نگرم ولی نه چندانکه خرام سرو قدت بکنار بام خواهم
هوش مصنوعی: من آرزو دارم که درخت طوبی را ببینم، اما نه به اندازهای که زیبایی و قد بلند تو مرا به حاشیه بکشاند.
اگرم بخلد ساقی تو بهشت رو نباشینه جمال حور و غلمان نه می مدام خواهم
هوش مصنوعی: اگر ساقی از بخشش امتناع کند و بهشت هم در دسترس نباشد، نه زیبایی حور و غلمان برایم اهمیتی دارد و نه خواهان شراب دائمی میباشم.
همه صاف عیش جویان من خاکسار از توهمه درد و داغ جویم همه درد جام خواهم
هوش مصنوعی: من همواره در پی خوشی و لذت هستم و از تو التماس میکنم. همچنان که همگی در جستجوی شادی هستند، من نیز در جستجوی درد و رنج خودم. در حقیقت، من به دنبال زهر جانسوز عشق تو هستم.
نبری ز ننگ نامم من خسته پس وصالتبچه آبرو بجویم بچه ننگ و نام خواهم
هوش مصنوعی: من از ننگ و شرم نامم خستهام، بنابراین به دنبال وصالت هستم، زیرا به آبرویم نیاز دارم و میخواهم از ننگ و بدنامی دور شوم.
به در بهشت رضوان چو فرشته ام چه خواندکه بکوی یار اهلی چو سگان مقام خواهم
هوش مصنوعی: در بهشت رضوان، وقتی فرشتگان مرا فرا میخوانند، آرزو میکنم که در کنار معشوقم باشم و همچون سگانی که به صاحب خود وفادارند، در آنجا مقام و جایگاهی داشته باشم.