شمارهٔ ۱۰۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به حسی عمیق از عشق و تنهایی اشاره دارد. شاعر درباره وعده‌هایی که در عشق داده شده و در نهایت ناکامی‌اش می‌گوید. او از سوز دل و غم‌هایی که جراحت‌های عشق برایش به دنبال داشته صحبت می‌کند و به نوعی به روحیه‌ی دیوانه‌وار خود اشاره می‌کند. همچنین به چالش‌ها و دردهای ناشی از عشق و ستم‌هایی که از سوی معشوق به او وارد شده، می‌پردازد. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که به طور کلی در دنیای پر درد و رنج غوطه‌ور است و به نوعی به سرنوشت خود راضی نیست.
دش از داغت زمانی در غم دل بوده امسوختم زین غم که یکدم از تو غافل بوده ام
هوش مصنوعی: به خاطر درد و غمت، همیشه ناراحت و رنجور بودهام. از شدت این اندوه، به قدری سوختهام که حتی لحظهای از یاد تو غافل نشدهام.
ناصحا مهر پریرویان مرا دیوانه کردورنه من هم روزگاری چون تو عاقل بوده ام
هوش مصنوعی: ای نصیحت دهندگان، عشق و زیبایی آن پریچهرهها مرا دیوانه کرده است. در غیر این صورت، من هم روزگاری مثل تو عاقل بودهام.
در چمن گر بوده ام در سایه سنبل بخواببی سر زلف تو گویا در سلاسل بوده ام
هوش مصنوعی: در باغ اگر در سایهی سنبل خوابیدهام، در واقع گویا به بند زلف تو گرفتار بودهام.
شیخ مسجد بوده ام سر حلقه رندان شدمهر کجا بودم بیمن دوست مقبل بوده ام
هوش مصنوعی: من پیشوای مسجد بودم و در جمع رندان و خوشگذران قرار گرفتم. در هر جایی که بودهام، با روی خوش و محبت به دوست، حاضر بودهام.
کعبه مقصود را نتوان بکام خویش یافتساقیا می ده که من در سعی باطل بوده ام
هوش مصنوعی: بهتر است که به دنبال خواستهها و اهداف خود نباشیم، چون نمیتوانیم آنچه را که میخواهیم به دست آوریم. ای ساقی، به من می ده که من در تلاشهای بیهدف و بینتیجه بودهام.
از نشان کعبه ام اهلی چو مجنون بیخبربس کز آن محمل نشین حیران محمل بوده ام
هوش مصنوعی: من مثل مجنونی هستم که از نشانههای کعبه بیخبرم، زیرا از آنجا که سوار بر محمل بودهام، همیشه در حیرت و شگفتی به سر میبرم.