شمارهٔ ۱۰۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و اسیری را بیان می‌کند و از عدم وجود همنفسی در کنار خود گلایه دارد. او به صفای خاطر اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران را به خاطر هوس و تمنای خود نمی‌بیند. شاعر به سنگ دلی افرادی که حول او هستند اشاره می‌کند و می‌گوید که در حال مستی، از هر طرف چیزی نمی‌بیند. او در میان جمعی از بلبل‌ها تنها و اسیر قفس است و از بی‌پولی و یاری نداشتن در زمان شادی، فریاد می‌زند. شاعر در جستجوی وصال معشوق است اما می‌بیند که هیچ‌کس به خواسته‌های او توجهی نمی‌کند و در بزم وصل نیز به جای فرشتگان، مگس‌هایی که مزاحم هستند، بیشتر دیده می‌شود.
من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته امرخ بر افروخته ام از می و دلسوخته ام
هوش مصنوعی: من که مانند لاله از ناراحتی و درد تو روشن و سرزندهام، از دیدن صورتت شاد و سرحال هستم و دلم با نوشیدن شراب آتشین و پرعشق میسوزد.
رشته جان مرا سوزن مژگان تو بسزین سبب چشم و دل از هر دو جهان دوخته ام
هوش مصنوعی: جان من به مانند رشتهای است که با سوزن مژگان تو به هم دوخته شده است؛ به همین دلیل، چشم و دل خود را از هر دو دنیا گرفتهام.
غرقه بحر غمم چاره من خاموشیستگرچه در دل همه خون چون صدف اندوخته ام
هوش مصنوعی: من در دریایی از غم غوطهورم و تنها راه نجاتم سکوت است، حتی اگر در دل تمام درد و رنجها را چون صدفی در خود ذخیره کرده باشم.
باطن از مهر تو چون جام جمم غیب نماستتا نگویی که همین ظاهری افروخته ام
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو در درون من مانند جامی پر از راز و معنای پنهان است. پس نگو که فقط این ظاهر من است که میدرخشد و نمایان است.
در دهن نام حبیب است چو طوطی اهلیکه ز استاد همین یکسخن آموخته ام
هوش مصنوعی: در زبانم نام محبوب است مانند طوطیای که فقط یک جمله را از استادش یاد گرفته.