شمارهٔ ۱۰۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از دوری محبوب صحبت می‌کند. او در شب‌های جدایی دلش بسیار می‌سوزد و در روز وصال همچنین. او به این نکته اشاره می‌کند که این سوزش عشق او بی‌سبب نیست و تحت تأثیر محبت است. شاعر همچنین احساس می‌کند که دیگران بیشتر از خود او به او آسیب می‌زنند و این وضعیت باعث بی‌خوابی و ناراحتی‌اش شده است. او به این حالت اشاره می‌کند که بدبینی و طعنه‌های دیگران باعث سوزش بیشتری در دلش می‌شود. در نهایت، او بیان می‌کند که سوختن از عشق بهتر از رنج‌کشیدن از نیرنگ‌ها و توهین‌های بداندیشان است.
دیوانه عشقم دهن از خنده نبندمگریند بمن مردم و من برهمه خندم
هوش مصنوعی: من عاشق دیوانهای هستم که حتی در سختیها و غمها هم لبخند از روی لبهایم نمیرود. اگر دیگران برای من گریه کنند، من به همه این مسائل با خنده واکنش نشان میدهم.
داغی که مرا هست رقیب از تو مبینادکاین داغ جگر سوز بکافر نپسندم
هوش مصنوعی: دردی که من دارم، رقیب تو را نبیند، زیرا این درد سوزان دل را هرگز برای کافر نمیپسندم.
گلدسته حسنی تو و من شاخ گیاهیامید من آنست که خود را بتو بندم
هوش مصنوعی: تو مانند گلدستهای هستی که چشمها را به سوی خود جلب می‌کند و من مثل شاخهای یک گیاه، امیدم به تو بستگی دارد، زیرا آرزو دارم خود را به تو متصل کنم.
من بهر تو در آتشم ایسرو تو خوشباشپروا مکن از سوختن من که سپندم
هوش مصنوعی: من به خاطر تو در آتش سوزانم، ولی تو خوش بگذران و نگران سوختن من نباش، چون من مانند چوبی هستم که به آسانی می‌سوزد.
مخمورم و درمان می تلخست طبیبانبیمار نیم من که دهی شربت قندم
هوش مصنوعی: من در حالتی سرمستی هستم و درمانم دردناک است. پزشکان میدانند که من بیمار نیستم و فقط به من نوشیدنی شیرین بدهند تا حالم بهتر شود.
من با دل مجنون نتوانم که برآیمپندم مده ایشیخ و منه بیهده بندم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم با دلی پر از عشق و جنون به کسی توصیه کنم؛ به من نصیحت نکن، چرا که من نمیخواهم خود را بیهوده در موانع و مشکلات درگیر کنم.
من اهلی مجنونم و وحشی ز دو عالمکو طرفه غزالی که درآرد به کمندم
هوش مصنوعی: من مانند مجنون دیوانهای هستم و از دو جهان به دور؛ در جستجوی گوزنی زیبا هستم که بتواند با دستانش مرا به دام بیاندازد.