شمارهٔ ۱۰۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از توبه کردن و رها کردن زندگی گذشته‌اش صحبت می‌کند و به زندگی جدیدی با نوشیدن باده و عیش و شادی می‌پردازد. او به چالش‌های عاطفی و زهر هجری که تجربه کرده، اشاره می‌کند و تلاش می‌کند با صبر و شادی، دردهایش را تسکین دهد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که باید از زندگی لذت برد و غم را پشت سر گذاشت.
من کز غمت ز دیده می لاله گون خورمگر بیتو لب بلب جام خون خورم
هوش مصنوعی: من از غم تو آنقدر اشک ریختهام که چهرهام شبیه گل لاله شده است. اگر به یاد تو باشم، حتی میتوانم جرعهای از شراب خونین بنوشم.
تلخ است زهر مرگ و ز هجر تو تلخ تربی شربت وصال تو این زهر چون خورم
هوش مصنوعی: زهر مرگ تلخ است، اما تلخی جدایی از تو حتی بیشتر است. بدون داشتن شربت وصال تو، این زهر را چطور میتوانم بخورم؟
عشقم چنان گداخت که هر کسل نگاه کرددید از برون چو شیشه که خون از درون خورم
هوش مصنوعی: عشق من به قدری سوزان و شدید است که هر کس فقط به من نگاه کند، خواهد دید که مانند شیشهای هستم که از درون، خون جاری است.
چون بیم سر نماند ز دیوانگی چه باککارم از آن گذشت که خوف از جنون خورم
هوش مصنوعی: وقتی که دیگر نگران جنون نیستم، چه اهمیتی دارد؟ کارم به جایی رسیده که دیگر از دیوانگی نمیترسم.
اهلی جفای چرخ ز خونخواریم بکشتتا چند خون ازین قدح واژگون خورم
هوش مصنوعی: آدمی در اثر بیرحمی سرنوشت و ناملایمات زندگی، به زحمت و سختی دچار میشود. تا کی باید از این جام پر از درد و غم بنوشم؟