شمارهٔ ۱۰۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که در دنیای عشق و دلدادگی خود، گم شده و هر جا نمی‌گردد. او به معشوق خود اشاره می‌کند که در میان عاشقان او جایی برایش پیدا نمی‌شود. شاعر خود را به آهو تشبیه کرده و می‌گوید که در بیابان تنها نمی‌چرخد و از عشقش به معشوق، به نوعی بی‌خانمان شده است. او می‌گوید که باوجود فراق و دوری از معشوق، همچنان وفادار باقی مانده و به دنبال راهی برای وصل است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که وفاداری‌اش به معشوق هیچ‌گاه کم نخواهد شد، حتی اگر از او دور باشد.
روزه بگذشت و هوای می بیغش دارماز مه عید و شفق نعل در آتش دارم
هوش مصنوعی: ماه رمضان به پایان رسید و من اشتیاق نوشیدن الکل را دارم. از عید فطر و صبح دم میخواهم احساساتی را که مانند نعل در آتش گیر کرده است، تجربه کنم.
هرکه بینی خوشی خود طلبد جز من زارکه بدین ناخوشی خویش عجب خوش دارم
هوش مصنوعی: هر کسی را میبینی که در جستجوی خوشی و رفاه است، اما من به وضع بد و ناخوشایند خود عادت کردهام و در این شرایط عجیب طوری زندگی میکنم که انگار خوشحالم.
خورده ام تیر تو چون آهو از آن بار دگراز پی تیر دگر چشم به ترکش دارم
هوش مصنوعی: من مانند آهو که تیر تو را خوردهام، دوباره منتظر تیر دیگری هستم و به ترکش تو چشم دوختهام.
مکن ایدوست قیاس طرب از رنگ رخمکه بصد خون جگر چهره منقش دارم
هوش مصنوعی: زیبایی و شادابی من را با رنگ صورتم مقایسه نکن؛ زیرا این زیبایی نتیجهی درد و زخمهای زیادی است که در دل دارم.
جان جفا چند کشد کز تو بجان رحمت نیستشرم باری من ازین جان بلاکش دارم
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر احساسات عمیق انسانی است که از درد و رنجهایی که متحمل شده، خسته شده و نگران بیرحمی دیگران است. گویا فردی از بیتوجهی یا بیرحمی کسی که به او وابسته است، رنج میبرد و از این موضوع احساس شرمساری می‌کند. در اینجا، عواطف او به خوبی نمایش داده شده و نشاندهنده نیاز به محبت و رحمت است.
در چنین قحط کرم شاکرم از پیر مغانکه اگر هیچ ندارم می بیغش دارم
هوش مصنوعی: در این زمانه که همه چیز کم است و نایاب، من از پیر مغان سپاسگزارم، زیرا اگرچه چیزی ندارم، اما او به من عطا کرده است که بیغش و خالص باشم.
گفت اهلی چو طبیب تو منم دل خوشدارمن نه آنم که دل خسته مشوش دارم
هوش مصنوعی: اهلی می‌گوید: من پزشک دلها هستم و نگران نباش. من کسی نیستم که دلش دلتنگ و پریشان باشد.