شمارهٔ ۱۰۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عمیق و عاشقانه‌اش نسبت به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر از معشوق دور باشد، خوشحال است که نام عاشقی را به دلش می‌آورد. عشق معشوق را به دریایی عمیق تشبیه کرده و می‌گوید که حتی اگر در عشق غرق شود، هنوز هم نمی‌تواند به او برسد. شاعر با شوق و عشق آماده است تا برای معشوق خود قربانی شود و از زیبایی‌اش همچون گل در بهار یاد می‌کند. او خودش را دیوانه‌ای می‌داند که در کنار دیگر عاشقان، داغ عشق را بر دوش می‌کشد و همیشه در جستجوی معشوق است.
تو در چمن چو نباشی گل و سمن چکنمکجا برم گل و نظاره چمن چکنم
هوش مصنوعی: وقتی تو در باغ نیستی، من چه کار میتوانم بکنم؟ گل و نسترن را در کجا ببینم و به تماشای چمن مشغول شوم؟
گل آتشی است پی سوز عاشقان بیتومنش بدامن و در جیب پیرهن چکنم
هوش مصنوعی: گل، همچون شعلهای است که دل عاشقان را میسوزاند. من این احساس را در دامنم و جیب پیراهنم نگه میدارم.
ز گشت باغ بیاران گرم شکیبد دلدمی که هرکس و یاری شوند من چکنم
هوش مصنوعی: از دور باغ، بییاران و دوستان، دل شکیبا هستم. در لحظهای که هر کسی با دیگری همراه شود، من چه باید بکنم؟
گرفتم آنکه فریب دل از جدایی توز بوی گل بتوان داد خویشتن چکنم
هوش مصنوعی: من کسی را به دام انداختم که از بوی گل میتواند دل خود را فریب دهد، اما نمیدانم با این دل شیدا چه کار کنم.
شکایتی که مرا از تو است چون اهلیبیک زبان چه بگویم بیک سخن چکنم
هوش مصنوعی: من از تو شکایتی دارم، اما نمیدانم چگونه آن را بیان کنم، مثل یک حیوان خانگی که نمی‌تواند با زبان حرف بزند، نمیدانم چه بگویم یا چطور احساساتم را به زبان بیاورم.