شمارهٔ ۱۰۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود در مواجهه با عشق می‌پردازد. او خود را مانند شمعی می‌داند که به خاطر محبت معشوقش می‌سوزد و هلاک می‌شود. او در توصیف معشوق، او را مانند سرو ناز توصیف می‌کند و خود را به عنوان گیاهی می‌بیند که در پای او خاک می‌شود. شاعر از شدت غم عشق به خراشیدن سینه‌اش می‌پردازد و دلی شفاف و پاک از غبار غم دارد. او در نهایت بیان می‌کند که جز از بین رفتن هیچ دارویی برای دردهایش ندارد و با این اشعار، عمق درد و رنج ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
حدیث سوز دل چون شمع از آن معنی گران دارمکه نَبْوَد زَهرهٔ گفتن گر از لب بر زبان دارم
هوش مصنوعی: راز دلآشفتگیام را مانند شعلهی شمع در درون خود دارم، زیرا اگر بخواهم آن را بگویم، این کار برایم بسیار دشوار است و جرات بیان آن را ندارم.
کیم آتش نشاند دیده زان اشکی که می‌ریزمکه آن آتش که جان سوزد درون استخوان دارم
هوش مصنوعی: چشمانم پر از آتش است به خاطر آن اشکی که میریزم و این آتش که در درونم می‌سوزد، در اعماق استخوانهایم نهفته است.
ز شوخی می‌کنی آزار دل‌های حزین و منبه یارب ، خویش را شب از گزندت در امان دارم
هوش مصنوعی: تو با شوخیهای خود، دل‌های غمگین را آزرده میسازی و من، به خداوند، در این شب میکوشم که خود را از آسیبهای تو محفوظ نگهدارم.
مکش بر من کمان کز کوی من بگذر به ناکامیحذر کن زانکه من هم تیر آهی در کمان دارم
هوش مصنوعی: مرا به تیرکمان خودتان نزنید و از کوی من بگذرید؛ زیرا ممکن است من نیز از درد و حسرتی که دارم، تیری در کمان داشته باشم و شما را برنجانم.
مرا در کنج محنت سر به زانو ماندن ای اهلیبدان معنی دلیل آمد که جانی سر گران دارم
هوش مصنوعی: در گوشهای از غم و اندوه نشستهام و سرم را به زانوهایم تکیه دادهام. ای اهلی، این نشان میدهد که برای زندگی و وجودم اهمیت زیادی قائل هستم.