شمارهٔ ۱۰۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات خود را نسبت به معشوق و شرایط موجود بیان می‌کند. او زمانی که دوستانش را در حال گفتگو می‌بیند، به معشوق نگاه می‌کند و از زیبایی او لذت می‌برد. گرچه چهره‌اش تحت تأثیر غم و بیماری است، اما در دلش امید به دیدار معشوق و خوشحالی از او وجود دارد. شاعر همچنین به سختی‌ها و بی‌وفایی رقیب اشاره می‌کند ولی در عین حال، محبت و نیکی او را نیز در نظر می‌گیرد. در پایان، شاعر از امیدها و آرزوهایی که در دل خود نسبت به معشوق دارد، سخن می‌گوید.
ما سایه صفت سوخته وصل تو ماهیمدور از تو ز بیطالعی بخت سیاهیم
هوش مصنوعی: ما مانند سایههایی هستیم که به عشق تو سوختهایم و دور از تو به خاطر بیخود بودن و شانس بدی که داریم، در عذابیم.
گر زندگی ما نه بدلخواه تو باشدبالله که ما زندگی خویش نخواهیم
هوش مصنوعی: اگر زندگی ما مورد پسندت نباشد، به خدا قسم که ما هم زندگی خود را نمیخواهیم.
ما را کشی از هجر خود و زنده کنی بازعیسی روانبخشی و ما زنده گواهیم
هوش مصنوعی: اگر ما را از دوری خود بکشید و دوباره به زندگی برگردانید، همچون عیسی که روح را به زندگی برمیگرداند، ما گواه بر این زنده شدن خواهیم بود.
بر ما نگهت نیست بجز گوشه چشمیای آهوی چین کشته این نیم نگاهیم
هوش مصنوعی: فروردین، تو فقط با یک نگاه میتوانی ما را تحت تأثیر قرار دهی. ای آهو، ما به خاطر جاذبه تو دچار افتادگی و شکست شدهایم. تنها یک نیمنگاه تو کافیست تا ما را مجذوب کند.
در کوی تو چون کاه بهر باد نلرزیمما کوه غمیم از بد ایام نکاهیم
هوش مصنوعی: در محله تو مانند کاه در برابر باد نمیلرزیم، ما مانند کوهی هستیم که از بدی روزگار برنمیگردیم.
چون شمع فروغ دل ما ز آتش آهستما زنده ازین دود دل و آتش آهیم
هوش مصنوعی: دل ما مانند شمعی میتابد و زندهاست، اما این روشنایی ناشی از شعلهی سوزان دل و دودی است که از آن بلند میشود. ما از این درد و رنج زندگی میکنیم و حیات ما به همین اندوه وابسته است.
ز آسوده دلی بر در میخانه چو اهلیشاهنشه وقتیم و سگ بنده شاهیم
هوش مصنوعی: با دل آرام و راحت به در خانه میرویم، مانند افرادی که از دربار خوشحالاند؛ ما نیز در این حال و هوا به طور کامل بنده و خدمتگزار شاه هستیم.