شمارهٔ ۱۰۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او غم و اندوه خود را چون آفتابی در جهان می‌بیند و اگرچه خود را کوچک و بی‌مقدار می‌داند، اما در درونش نگاه بلندی دارد. دل شکسته‌اش را هرچند که بی‌ارزش می‌داند، اما از آن به عنوان کالایی گرانبها یاد می‌کند. شاعر از دوری معشوقش به آرامش رسیده و نمی‌ترسد، زیرا دلش را به عشق او سپرده است. او به معشوقش نیاز دارد و از گله و گلایه دور است. هرچند دردی در دل دارد، اما به زیبایی‌های عشقش ایمان دارد و نمی‌تواند از آن چشم بپوشد. در نهایت، شاعر به ضعف خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش اسیر زلف معشوق است و نمی‌تواند از این زیبایی رهایی یابد.
تشنه درد توام وز پی درمان نرومگر بمیرم بسر چشمه حیوان نروم
هوش مصنوعی: من تشنهی درد تو هستم و برای پیدا کردن درمان نمیروم. حتی اگر بمیرم، به سوی چشمهی حیات نمیروم.
چه بهار و چه خزان بیخبرم از گل و خارزانکه بی روی تو هرگز بگلستان نروم
هوش مصنوعی: در هر فصلی، نه بهار و نه پاییز، برایم مهم نیست که گل وجود دارد یا خار. زیرا اگر تو را نبینم، هرگز به باغ گل نخواهم رفت.
بسکه از غیر تو ای گل چو صبا خار خورمهیچگه سوی تو نایم که پریشان نروم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و زیبایی تو، مثل نسیم صبح که به گلها میوزد، پر از درد و رنج شدهام. هرگز به سمت تو نمیروم زیرا نمیخواهم در دلغم و پریشانی غرق شوم.
گر در آتش طلبد عشق توام شمع صفتکشتنی باشم اگر خرم و خندان نروم
هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا در آتش بیفکند، همانند شمعی باشم که ذوب میشود. اما اگر به خوشی و خنده باشم، هرگز نمیروم.
بلبل مستم اگر بر سر خارم چه عجبخار در چشمم اگر بر سر پیکان نروم
هوش مصنوعی: من اگر مست و آشفتهام و بر روی خارها راه بروم، چه عجیب است؟ خار در چشم من است، اگر بر روی پیکانها نروم.
بامید لب شیرین تو فرهاد صفتمیکنم جانی و باشد که بحرمان نروم
هوش مصنوعی: با آرزوی لبهای شیرین تو، مانند فرهاد که به عشق شیرینکار است، جانم را فدای تو میکنم و امیدوارم که دچار ناامیدی نشوم.
غرقه در خون دلم پیش سگانش اهلیباشد آلوده ازین منزل پاکان نروم
هوش مصنوعی: دل من در خون غوطهور است و در حالی که نمیتوانم به جمع سگان آنجا بروم، به خاطر این که این مکان با وجود آلوده بودن، برای پاکان است و من نمیخواهم به آنجا بروم.