شمارهٔ ۱۰۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوهی عمیق صحبت می‌کند که نتوانسته از آن رهایی یابد و تنها راه را فدای جان خود می‌بیند. او به شب‌های تار و روزهای سختش اشاره می‌کند که به خاطر جدایی و ستم‌های معشوق از آرامش و خوشی دور مانده است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در چنین وضعیتی هیچ گونه حالتی از عشق و دوستی، مانند حالتی که از محبت معشوقش می‌خواهد، نمی‌تواند پیدا کند. احساس ناامیدی و تنهایی در تمام ابیات به وضوح حس می‌شود.
ز اشک همچو شفق بیتو غرق خون شده امشکسته تر ز هلالم ببین که چون شده ام
هوش مصنوعی: مثل شفق، از اشکهای خود غرق در خون شدهام. ببین که چقدر دلم شکسته و از هلال ماه هم رنجورترم.
تو خواستی جگرم پاره پاره لاله صفتبهر صفت که تو میخواستی کنون شده ام
هوش مصنوعی: تو خواستی که من خیلی درد و رنج بکشم و مانند گل لاله در عذاب باشم، حالا به خاطر خواستههای تو اینطور شدم.
مرا بحلقه مستان زنده دل ره نیستکه من ز دایره زندگی برون شده ام
هوش مصنوعی: من به جمع مستان و شادمانان راهی ندارم، زیرا از دایره زندگی و خوشیها خارج شدهام.
برون فتاده چو پروانه ام ز صحبت شمعز بسکه سوخته از آتش درون شده ام
هوش مصنوعی: من مانند پروانهای از نزد شمع فرار کردهام، زیرا بهقدری از آتش درونم سوختهام که دیگر نمیتوانم در جمع شمع بمانم.
چو سبزه خشک شدم راز دل نگفتم هیچاگرچه جمله زبانم عجب زبون شده ام
هوش مصنوعی: زمانی که مثل یک سبزه خشک شدهام، هیچکس را از راز دلم باخبر نکردهام، هرچند که به خاطر سکوت من، همه ممکن است فکر کنند که زبانم بسیار گویا شده است.
دلم ز گریه خون گرچه سوختم باریشکفته تر ز گل اشک لاله گون شده ام
هوش مصنوعی: قلبم اگرچه از گریه و درد به شدت آسیب دیده، اما همچنان مانند گلی باز شدهام و اشکهایم رنگ لاله را دارند.
مرا به گلشن وصل تو جای بایستیبه گلخن از ستم بخت واژگون شده ام
هوش مصنوعی: برای رسیدن به باغ وصالت باید در گلخن بمانم، زیرا به خاطر بخت بد، به حالتی ناگوار افتادهام.
مگو که کوهکنم از ستمکشی اهلیکه من ز بار ستم کوه بیستون شده ام
هوش مصنوعی: نگو که من به خاطر ظلم و ستم، کارگر کوهسار هستم؛ زیرا من خود به خاطر بار سنگین ستم، به کوهی مثل بیستون تبدیل شدهام.