شمارهٔ ۱۰۹۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و درد دل شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از احساسات عمیق خود، رنج جدایی، و فراق صحبت می‌کند و به تصاویری چون سجود برای معشوق و نفی ممنوعیت سجده اشاره می‌کند. او از آفتاب زندگی‌اش که در انتظار معشوق است و دردهای ناشی از عشق و جدایی سخن می‌گوید. شاعر همچنین به تأثیر عشق بر وجودش اشاره می‌کند که این عشق او را در حالت تواضع و تسلیم قرار داده و نشان می‌دهد که عشقش فراتر از خیال و تصور است. در نهایت، شاعر از عذاب درد و تأثیر آن بر روح و جسمش صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که دردهای دیگر او کم اهمیت‌تر از درد عشقش هستند.
تا یافته ام وصل تو در کینه خویشممشتاق همان حسرت دیرینه خویشم
هوش مصنوعی: از زمانی که به وصالت دست یافتهام، درگیر کینهام و همچنان به حسرتی که سالها به دل داشتم، دلم میسوزد.
گر گوش بروزن پی آواز تو خلقندمن گوش بآواز تو در سینه خویشم
هوش مصنوعی: اگر مردم به صدای تو گوش میدهند، من هم در دل خود به صدای تو گوش فرا دادهام.
سرمست می وصل تو بودیم همه شبمخمور غم مستی دوشینه خویشم
هوش مصنوعی: ما تمام شب در نشئگی و سرخوشی از وصالت بودیم و در غم عشقی که دیروز وجودم را فرا گرفته بود، غرق شده بودم.
از روی و ریا نیست صفای نظر منمن پاکدل از گوهر آیینه خویشم
هوش مصنوعی: باید بگویم که احساس واقعی من از روی ظاهر و تزویر نیست. من با دل پاکی که دارم، از ماهیت واقعی خودم و از روشنی و صفای درونم میگویم.
اهلی بمن از کین حسودان نرسد غمکاسوده دل از خاطر بی کینه خویشم
هوش مصنوعی: از کینه حسودان به من آسیبی نمیرسد، زیرا دل من از خاطر کینهها پاک است.