شمارهٔ ۱۰۹۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ دلتنگی و longing (اشتیاق) به وصال محبوب است. شاعر از حالتی درونی و صفای درون خود می‌گوید که او را به سوی معشوق می‌کشاند. او بیان می‌کند که حتی اگر مرگ او را از تن جدا کند، همچنان در جستجوی محبوب خواهد بود. شاعر خود را در مقایسه با محبوب، به خاک و باد تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که دمی بنشیند تا او آرامش یابد. در نهایت، شاعر به کمبود افرادی مانند معشوق در مسیر عشق اشاره می‌کند و از او درخواست guidance (راهنمائی) می‌کند.
ز خونم سیر کی گردد که با لعلش نظر دارمز چشمم می‌کشد تا قطره‌ای خون در جگر دارم
هوش مصنوعی: وجود من تا زمانی که به او فکر میکنم و به زیباییاش نظر دارم، هرگز آرام نخواهد شد. او به من نگاه می‌کند و این نگاهش مرا به شدت تحت تاثیر قرار میدهد، طوری که حتی یک قطرهی خون در دلم هم نمیگذارم.
مکن منع از سجود خود مرا ای سرو چندانیکه در راهت رخ زردی نهم بر خاک و بردارم
هوش مصنوعی: از سجده کردن برای تو مرا بازمدار ای سرو خوش قامت، زیرا که در عشق تو بر زمین، چهرهام را زرد میگذارم و جانم را فدای تو میکنم.
چو رو در قبله می‌آرم سجودم بهر آن باشدکه از محراب ابرویت خیالی در نظر دارم
هوش مصنوعی: زمانی که به سمت قبله سجده میکنم، هدفم این است که یاد و خاطرهای از زیباییهای ابرویت در ذهنم زنده شود.
کجایی آفتاب من که شب تا روز در راهتبه جان کندن چراغ دیده در راه سحر دارم
هوش مصنوعی: کجایی ای نور زندگیام که شب و روز به خاطر تو در تلاش و سختی هستم و برای دیدنت در صبح زود، چشم به راه ماندهام.
طبیبا حال اگر پرسی که دردم را کنی درمانبرو درد سرم کم ده که من دردی دگر دارم
هوش مصنوعی: اگر از پزشک بپرسی که آیا میتواند دردت را درمان کند، او به تو می‌گوید که دردهای دیگری هم داری و بهتر است به آنها بپردازی. بنابراین، دعا می‌کند که درد سرش کمتر شود چون او خود دردی عمیقتر دارد.
چو ناصح در زبان آید مرا موی از بدن خیزدکزان تیغ زبان در دل هزاران نیشتر دارم
هوش مصنوعی: وقتی کسی نصیحتی به من می‌کند، به شدت تحت تأثیر قرار میگیرم و این حرفها مانند تیغی هستند که در قلبم زخم میزنند و احساسات عمیقی در من به وجود میآورند.
نه تنها از خیال زلف او مویی شدم اهلیکه دستی با خیال موی آن هم در کمر دارم
هوش مصنوعی: من فقط به خاطر تصور زلف او اهلی و رام نشدهام، بلکه دستی هم بر تصور موی آن زلف در کمر خود دارم.