شمارهٔ ۱۱۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خوشبختی و رضایت خود در داشتن رفیق و همدم صحبت می‌کند. او به زیبایی‌های یار خود، همچون آفتاب و گل‌های چمن اشاره می‌کند و شادی و نشاط خود را در کنار او بیان می‌کند. شاعر به لذت‌های رابطه‌اش و جذابیت لب‌های یار می‌پردازد و خود را شاداب و بی‌غم توصیف می‌کند. اما در پایان، او از حسرت و ناامیدی خود حرف می‌زند، به این معنا که امیدی به بازگشت آن لحظات خوش ندارد و گویی آن شادی‌ها دیگر برای او نیست.
مگو که سر بگریبان نشسته غمناکمکه مست بوی محبت ز سینه چاکم
هوش مصنوعی: نگو که من غمگین و ناراحت هستم، چون در واقع دلم پر از عشق و محبت است و احساس خیالی از آن دارم که مانند بوی خوشی از قلبم بیرون میآید.
چو ذر مهر تو از خاک برگرفت مراهمین بود شرفم ورنه من همان خاکم
هوش مصنوعی: زمانی که ذرهای از نور تو مرا از زمین و خاک جدا کرد، همین برای من اعتبار و ارزش است؛ وگرنه من فقط همان خاک هستم.
نظر بدیده ادراک در جهان کردمبجز تو هیچ نیاید بچشم ادراکم
هوش مصنوعی: من با چشم درک خود به جهان نگریستم و جز تو هیچ چیز دیگری به چشمانم نمیآید.
خوشم به رندی و آلوده نیستم از زهداگرچه غرق گناهم ازین گنه پاکم
هوش مصنوعی: من از رندی و شادابی خوشحالم و از زندگی زاهدانه دورم، هرچند که در گناه غرق شدم، اما در اعماق وجودم از این گناهان پاک هستم.
بخاکپای تو سوگند میخورد اهلیکه خاک پای توام گر بر اوج افلاکم
هوش مصنوعی: به خاک پای تو سوگند میخورم، ای کسی که من از توند و اگر هم در اوج آسمانها باشم.