شمارهٔ ۱۱۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حالتی از ناامیدی و بی‌فردایی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر مشکلات و مصائب، احساس خوار و کوچک شدن دارد. دوستان و رفقا از او دور شده‌اند و او در غم و اندوه تنها مانده است. او به مقایسه حال خودش با دیگران می‌پردازد: دیگران از غم رها شده و خوشحالند، اما او هنوز در اندوه باقی‌مانده است. او همچنین به عدم ارتباط و بی‌توجهی دیگران به درد و رنجش اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که او و معشوقش، به عنوان دو یار جدا مانده، در این دنیا تنها و بی‌یارند.
ما حرف ملامت همه از سینه بشستیمبا دشمن و با دوست دل از کینه بشستیم
هوش مصنوعی: ما تمام ناراحتیها و سرزنشهای خود را کنار گذاشتیم و دیگر با هیچکس، چه دشمن و چه دوست، کینهای در دل نداریم.
تا برق رخ ساقی ما در قدح افتاددست از خود و از خرقه پشمینه بشستیم
هوش مصنوعی: به محض آنکه زیبایی چهره ساقی در جام جلوه کرد، ما از خود و هر چیزی که به ما مربوط میشد، دل کندیم و از قید و بندهای دنیوی رها شدیم.
المنه لله که بیک جرعه وصلتدرد از دل و دل از غم دیرینه بشستیم
هوش مصنوعی: پاداش و شکرگذاری مخصوص خداست که با یک جرعه از عشق تو، درد را از دل برداشتیم و غمهای قدیمی را فراموش کردیم.
گر داشت دل ما قدری گرد کدورتبازآی که ما گرد ز آیینه بشستیم
هوش مصنوعی: اگر دل ما کمی کدورت داشته باشد، دوباره برگرد و بگذار که این کدورت برطرف شود؛ زیرا ما مانند آینهای هستیم که میخواهیم پاک و روشن بمانیم.
پرخون مکن از زخم ستم سینه اهلیاکنون که بصد خون جگر سینه بشستیم
هوش مصنوعی: از درد و رنج ناشی از ظلم و ستم نپسند، چرا که اکنون با تمام سختیها و مشکلات، توانستهایم از آلودگیهای قلب و جان خود پاک شویم.