شمارهٔ ۱۱۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس ناامیدی و درماندگی خود در برابر تقدیر و عشق سخن می‌گوید. او خود را گمگشته و بی‌چاره توصیف می‌کند و اعتراف می‌کند که در عشق تنها ناله و غم دارد. شاعر بیان می‌کند که دیوانگی او ناشی از عشق است و در این باره احساس زنجیری بودن و محدودیت دارد. او به زاهدان اشاره می‌کند که هیچ‌گاه نتوانسته‌اند به او آسیبی بزنند، چرا که خود را در برابر تیرهای عشق بی‌دفاع می‌بیند. همچنین، از فقدان جوانی و زیبایی در خود شکایت دارد و به عدم اشتباه در مسیر رسمی و طاعت اشاره می‌کند. در نهایت، او از ناتوانی در خواب راحت به خاطر غم عشقش صحبت می‌کند.
خواهم غبار گردم از کوی او بر آیم... از کوی او بر آیم
هوش مصنوعی: میخواهم همچون غباری شوم و از راه او به سمت او بیایم.
در صحبت حریفان از چشم اشکبارمطوفان غم برآید چون من ز در درآیم
هوش مصنوعی: وقتی در کنار رقیبان به صحبت میپردازم، چشمانم پر از اشک میشود و غم سنگینی در دل من به وجود میآید، همانطور که وقتی از در وارد میشوم، این احساسات شعلهور میشود.
سوزم ز شوق رویت وز رشک همدمانتهرچند بیش سوزم پیش تو کمتر آیم
هوش مصنوعی: من از شوق دیدن تو میسوزم و به خاطر حسادت دیگران هم ناراحتم، اما هرچقدر هم که در دل غم و سوز داشته باشم، در مقابل تو درد و رنجی که میکشم کمتر است.
من ذره حقیرم در خاک ره فتادمای آفتاب بنگر کز خاک ره برآیم
هوش مصنوعی: من یک ذره کوچک هستم که در خاک راه افتادهام. ای خورشید، به من نگاه کن که از این خاک برمیخیزم.
گوش تو با حریفان من در فغان چو بلبلباد است پیشت ایگل حرفی که من سرایم
هوش مصنوعی: گوش تو در برابر رقبای من در حال ناله و فریاد است، همانطور که بلبل درگوشهی باغ آواز میخواند، ولی ای گل، من سخنانی را میگویم که فقط برای توست.
از طعنه حسودان جانم بر آید از تنهرگاه همچو اهلی سوی تو دلبر آیم
هوش مصنوعی: هر زمان که با حسادت دیگران رو به رو میشوم، به شدت احساس رنجش میکنم؛ اما وقتی به سوی تو، ای محبوبم، میآیم، گویی تمامی آن دردها را فراموش میکنم و آرامش مییابم.