شمارهٔ ۱۱۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دلبستگی شاعر می‌پردازد. شاعر دربارهٔ عشق و دل‌بستگی‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که دل‌باختگی در عشق گاهی می‌تواند به درد و رنج منجر شود. او به زهر چشم معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی این زهر می‌تواند به شیرینی تبدیل شود. همچنین، شاعر به بوسه‌ها و لحظات وصال اشاره دارد و از شیرینی آن‌ها صحبت می‌کند. در نهایت، او به وضعیت خراب خانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که این خراب شدن نشانه‌ای از عشق اوست.
چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنمچون سگان ریش کهن را بزبان تازه کنم
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که دارم، بارها و بارها شکایت میکنم و صدایم را بلند میکنم؛ درست مانند سگان بزرگسال و سالمندی که به زبانی جدید صحبت میکنند.
شوقم اندازه حسن تو ندارد ایمهکی توانم که نظر بر تو به اندازه کنم
هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق من به زیبایی تو حد و اندازهای ندارد. چگونه میتوانم نگاهی به تو بیفکنم که به اندازه این احساس باشد؟
چشم بستم ز تو و عشق نه آنست که منتکیه بر ملک دل از بستن دروازه کنم
هوش مصنوعی: چشمم را بر روی تو بستم اما عشق واقعی این نیست که من تکیه بر قلبم بزنم و دروازهاش را ببندم.
گر تو ای تازه خط از زلف نبخشی تارینسخه جان پریشان بچه شیرازه کنم
هوش مصنوعی: اگر تو ای زیبای با طراوت، از زلف خود تار ندهی، من نسخهای از جان بیقرارم را آماده میکنم.
اهلی از عشق چو بلبل نکنم ناله که منعشقبازی نه پی شهرت و آوازه کنم
هوش مصنوعی: من از عشق چون بلبل نمینالم، چون عشقبازی میکنم نه به خاطر شهرت و آوازه.