شمارهٔ ۱۱۳۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و魅یت خاص یک شخص خاص است که به تشبیه او به ماه و دیگر زیبایان پرداخته شده. شاعر بیان می‌کند که اگر زیبایی این شخص نمایان شود، حتی گناهان دیگران قابل بخشش خواهد بود. همچنین به توانایی‌های ویژه و معجزه‌آسا‌ی او اشاره می‌کند که برترین زیبایی‌ها را شاهد است. در ادامه، از عشق و ارادت عمیق نسبت به این شخص سخن می‌گوید و به تأثیر نگاه‌هایش بر دیگران اشاره می‌کند. در کل، این شعر تجلیلی از جمال و شخصیت جذاب و بی‌نظیر یک فرد است.
پرسشی کن ای طبیب و جان ما را شاد کندردمندان توایم از دردمندان یاد کن
هوش مصنوعی: ای طبیب، از ما سوالی بپرس و ما را شاد کن. ما دردمندانی هستیم که نیاز به یاد تو داریم.
خسرو خوبان که شیرین کام باد از جام عیشرحم گو بر تلخی جان کندن فرهاد کن
هوش مصنوعی: خسرو زیبایی‌ها که زندگیاش شیرین و خوش است، به تلخی جان دادن فرهاد فکر کن و بر او رحم کن.
شکر این شادی که کردت بخت چون یوسف عزیزمستمندان غم از بند ستم آزاد کن
هوش مصنوعی: این شادی را که به من بخشیدی شکرگذارم، همانطور که یوسف عزیز، بخت را به من عطا کرد. ای کسی که در زندگی باعث رهایی غمها و رنج ستمدیدگان میشوی، به من نیز کمک کن تا از بند غم آزاد شوم.
گوشه گیران را ز حسرت خانه دل شد خرابگوشه چشمی فکن صد خانه را آباد کن
هوش مصنوعی: افرادی که در گوشه نشستهاند و حسرتخورده هستند، با یادآوری و محبت دیگران دلشان خراب و ویران میشود. تنها با یک نگاه کوچکی از طرف تو میتوانند به زندگی و خوشبختی برسند و چندین خانه را آباد کنند.
ناله کرد از بخت خود اهلی چه خوبش گفت بختبنده آن شاه حسنی پیش او فریاد کن
هوش مصنوعی: اهلی از بخت بد خود شکایت می‌کند و می‌گوید: "آیا بخت من با وجود آن شاه زیبا چه خوب است! برای او فریاد میزنم."