شمارهٔ ۱۱۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات و تفکرات شاعر درباره عشق و روابط انسانی است. شاعر به یادآوری افرادی که در مشکلات و غم‌ها تنها مانده‌اند، اشاره می‌کند و به خود می‌گوید که نباید همیشه در کنار افرادی نامناسب بماند. او از طرفی به تلاشی برای بهتر کردن اوضاع دعوت می‌کند و به این نکته تأکید دارد که نباید روی افراد منفی تمرکز کرد. در نهایت، شاعر به خاموشی و عدم بیان احساسات اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که سکوت هیچ سودی ندارد و بهتر است گاهی احساسات را ابراز کند.
شبی درآ ز در ای شمع و خانه روشن کنچراغ طلعت خود نور دیدهٔ من کن
هوش مصنوعی: یک شب وارد شو، ای شمع، و خانهام را روشن کن. چهرهات را به من نشان بده و نور چشمانم باش.
اگر چو خرمن گل در کنار من ناییبه یک دو بوسه مرا خوشه چین خرمن کن
هوش مصنوعی: اگر تو مانند گلهای زیبا در کنار من باشی، با یک یا دو بوسه میتوانی مرا خوشحال و شاداب کنی.
سگ توام چو نیاری بگردنم دستیکمند موی سیه باری‌ام بگردن کن
هوش مصنوعی: اگر تو به من کمک نکنی، من مانند سگی هستم که بدون کمکی در گردن من، موی سیاه من را به دست بگیری.
مرا ز بخت گران جان نصیب گلخن گشتتو چون نسیم سبک‌روح گشت گلشن کن
هوش مصنوعی: من به خاطر تقدیر سختی که دارم، به زجر و داغی دچار شدهام، اما تو مانند نسیمی آزاد و شاداب شدی و به سرسبزی و شکوفایی رسیدی.
ز دشمنان چه غم ای دل چو دوست با تو بودزمانه گو همه آفاق با تو دشمن کن
هوش مصنوعی: ای دل، از دشمنان نگران نباش، چرا که وقتی دوستی در کنار توست، زمانه را به حالت می‌گوید که تمام جهان را هم دشمن تو کند.
دلیل زندگی‌اش اهلی از رخ تو بودبیا و بر همه چون آفتاب روشن کن
هوش مصنوعی: زندگی‌اش به خاطر زیبایی تو معنا پیدا کرده است؛ بیا و مانند آفتابی بر زندگی همه بتاب و آنها را روشن کن.
بعد ازین پا بر سر سنگ بلا خواهم زدنهرچه خواهم دید بر وی پشت پا خواهم زدن
هوش مصنوعی: از این پس، بر مشکلات سختی که به سر راهام میآید، پا میگذارم و هر چیزی که بخواهم تجربه کنم، برای آن بیاعتنا میشوم.
عاشق دیوانه را پروای خان و مان کجاستگلخنی خواهم شد آتش در سرا خواهم زدن
هوش مصنوعی: عاشق سرسخت به توجه به منزل و خانوادهای که دارد، فکر نمیکند. من فقط دنبال یک مکان برای سوزاندن عشق و اشتیاق خود هستم و میخواهم آتش عشق را در دل خود روشن کنم.
من که نتوانم ز خوی نازک او آه زدآه اگر یابم مجالی نعره ها خواهم زدن
هوش مصنوعی: من که نمیتوانم از لطافت دلرباییاش آه بکشم، اگر فرصتی پیدا کنم، به جای آهکشیدن، نعرهها و فریادها خواهم زد.
خواهم آخر سر بپای بوته خاری نهادهمچو مجنون خیمه در دشت فنا خواهم زدن
هوش مصنوعی: در آخر میخواهم در کنار بوتهی خاری مانند مجنون، که در بیابان حیرت و نابودی است، چادر بزنم.
چند پیش او حریف او شود با من رقیببعد ازین اهلی بخونخوردن صلا خواهم زدن
هوش مصنوعی: بسیاری هستند که به دشمنی با من برمیخیزند و دوست من در کنار آنها قرار میگیرد. در آینده، به خاطر این رفتارها، صدای زنگ خطر را خواهم زد و نسبت به این وضعیت واکنش نشان خواهم داد.