شمارهٔ ۱۱۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و عشق پرداخته و از معانی عمیق آنها سخن می‌گوید. او با بیان این که عشق و زیبایی همچون خورشید و ماه هستند، به احساسات پیچیده انسانی اشاره می‌کند. همچنین از محنت و ظلمی که بر مظلومان می‌رود، گله‌مند است و تأکید می‌کند که چشمانش در انتظار عدالت است. شاعر از درد و غم خود می‌گوید که دلش به خاطر این مسائل خونین شده است و از دیگران می‌خواهد تا به حال او توجه کنند. در کل، این شعر نگاهی غمناک به محبت و مظلومیت انسان‌هاست.
قد بین و رخ ببین و لب جانفزا ببینآن چشم مست و آن نگه دلربا ببین
هوش مصنوعی: قد و قامت زیبا و چهره دلفریب را بنگر، لبانی که جان را سرشار می‌کند ببین، و آن چشم مست و نگاه دلنواز را تماشا کن.
اجزای حسن او همه یک یک نگاه کنوانگه بیا و حال من مبتلا ببین
هوش مصنوعی: به جزئیات زیبایی او تک تک نگاه کن و سپس حال و روز من را که در درد و عشق گرفتارم، مشاهده کن.
من زارتر ز صورت مجنونم از غمشهر کس که باورش نشود گو بیا ببین
هوش مصنوعی: من به اندازهی مجنون به خاطر غم خودم بیچارهام و هر کسی که این را باور نمیکند، بیا و ببین چگونه گرفتارم.
ای مست ناز چند بخشم نظر کنییکره مرا بگوشه چشم رضا ببین
هوش مصنوعی: ای عاشق، چند بار میخواهی با یک نگاه ناز به من توجه کنی؟ یک لحظه با گوشه چشمت به من نظر کن و مرا ببین.
جور تو ذره وار ببادم اگر دهدیکذره از تو روی نتابم وفا ببین
هوش مصنوعی: اگرچه سختیها و ناملایمتهای تو کوچک است، اما اگر حتی کمی از تو به من محبتی نرسد، من وفاداریام را نشان نخواهم داد.
بر روی دوست سجده اهل نظر رواستزاهد درین میانه تو روی خدا ببین
هوش مصنوعی: بر روی دوست سجده کردن برای اهل بصیرت جایز است. ای زاهد، در این میان تو به سوی خدا نگاه کن.
اهلی کدورتی که تو داری ز خامی استعاشق شو و چو شمع بسوز و صفا ببین
هوش مصنوعی: دلتنگی که در قلبت حس میکنی، به خاطر ناپختگیات است. عاشق شو و مانند شمع بسوز تا زیبایی و روشنی را تجربه کنی.