شمارهٔ ۱۱۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق خود به معشوق می‌گوید. او به حسرت و درد دلش اشاره می‌کند که چقدر داغ و سوزان است. شاعر می‌خواهد به کسی بگوید که نباید به او نزدیک شود و استخوان‌هایش را نبلعد، چرا که تیر زهرآلود عشق در وجودش وجود دارد. او می‌خواهد از گفتن نام معشوق پرهیز کند تا کسی از احوالش خبردار نشود. دل‌تنگی و آتش عشق او به قدری زیاد است که نمی‌تواند نفسی بدون یاد او بگیرد. شاعر همچنین به احساسات پنهان و ناگفته‌اش اشاره می‌کند و از ناکامی در بیان این دردها می‌گوید. نهایتاً، از ناتوانی‌اش در تحمل این عشق می‌نالد و طلب رحمی از دیگران می‌کند.
دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدنگه منم باز پس از سایه و گه سایه ز من
هوش مصنوعی: من و سایهام در مسیر زندگی، گاهی من جلوتر میروم و گاهی سایهام، هر کدام از ما به نوبت پیشاپیش دیگری قرار میگیرد.
ایکه چون سایه مرا مهر تو برداشت ز خاکچونکه بر داشتیم باز به خاکم مفکن
هوش مصنوعی: وقتی که عشق تو مرا از زمین بلند کرد، گویی سایهام را برداشتند، حال که دوباره به زمین برگشتهام، مرا به خاک بسپار.
هرچه خواهی بکن آزار دل زار مکنجام جم گر شکنی غم نبود دل مشکن
هوش مصنوعی: هر کاری که میخواهی انجام بده، اما دل آسیبدیده دیگران را اذیت نکن. اگر هم جام جم را بشکنی، غمی نخواهد بود، اما دل را نزن.
باغبان جامه دَرَد همچو گل از دست رختکه بدور تو نگه کس نکند سرو و سمن
هوش مصنوعی: باغبان جامهاش را در میآورد، مانند گلی که از زیبایی تو طبیعی گسسته شده است، چون هیچکس به دور تو توجهی ندارد و به گلابی و سرو مانند تو نمینگرد.
بقلم هم نکشد مثل تو صورتگر چینسرو نازی که بود لاله رخ و غنچه دهن
هوش مصنوعی: هیچ قلمی نمی‌تواند مانند تو، هنرمند خوشنقش، تصویرگری کند. تو چنان زیبایی داری که مانند گل لاله و غنچهای خوشرنگ و لطیف هستی.
آفتابا به چمن گر گذری سرو صفتسجدهٔ قد تو چون سایه کند سرو چمن
هوش مصنوعی: اگر روزی آفتاب به چمن بیفتد، در آنجا قد بلندی که مانند سرو است، با سجده کردن خود، احترام تو را مانند سایهای نشان میدهد.
اهلی از داغ بتان شرط وفا سوختن استیا بسوز از غم او یا ز وفا لاف مزن
هوش مصنوعی: دوست من از عشق معشوقهاش به شدت رنج میکشد و می‌گوید که تنها با سوختن در آتش این عشق میتوان به وفاداری رسید. اگر واقعیتر از این درد نمیکشی، پس از ابراز وفاداری خودداری کن.