شمارهٔ ۱۱۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت معشوق است و احساسات عمیق شاعر نسبت به او را بیان می‌کند. شاعر به معشوق خود می‌گوید که در میان دیگران، او مانند گلی شاداب و خندان است، اما خود او در درد و رنجی عمیق به سر می‌برد. او از بی‌توجهی معشوقش شکایت می‌کند و احساس می‌کند که درد و رنجش به حدی است که نمی‌تواند به درستی بیانش کند. او به زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که دلش توانایی ندارد از سجده کردن برای او دور شود. در کل، شعر نشان‌دهنده‌ی عشق و دلتنگی شاعر است که به زیبایی معشوقش می‌اندیشد و از غم جدایی رنج می‌برد.
ای تو بروی همچو مه چشم و چراغ عاشقانراحت جان بیدلان مرهم داغ عاشقان
هوش مصنوعی: ای تو که چهرهات مانند ماه است و نور چشم و چراغ عاشقان به شمار میروی، آرامش جان بیخوابان و درمانگر دردهای عاشقان هستی.
روشنی دو دیده یی، مونس دل رمیده ییتازه بهار این چمن نوگل باغ عاشقان
هوش مصنوعی: چشمهای تو مانند نوری هستند که دل تنها و نگران را آرام میکنند. تو با ورود به این بهار، گل تازهای در باغ عاشقان هستی.
بسکه ز دیدن رخت سیر نمیشود نظریکنفس از نظاره ات نیست فراغ عاشقان
هوش مصنوعی: چشمم هیچگاه از زیبایی تو سیر نمیشود؛ عاشقان همیشه در تماشای تو غرقاند و هرگز از این تماشا رهایی نمییابند.
گرنه نسیم رحمتت روز جزا رسد بخلقبوی بهشت کی کند تازه دماغ عاشقان
هوش مصنوعی: اگر نسیم رحمت تو در روز قیامت به سوی مخلوقات بوزد، بوی بهشت چگونه میتواند عاشقان را شاداب و مملو از سر زندگی کند؟
اهلی از آفت فنا غم نخوریم تا ابدکز رخ شمع ما بود زنده چراغ عاشقان
هوش مصنوعی: ما از خطر نابودی نگران نیستیم، زیرا چراغ عشق ما همیشه روشن است و تا ابد باقی خواهد ماند.