شمارهٔ ۱۱۶۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به محبوب است. شاعر بیان می‌کند که برای رسیدن به خوشبختی و خوشحالی تنها کافی است به عشق معشوق فکر کند. او از تأثیر چهره محبوب بر زندگی‌اش صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که حتی مرگ در راه عشق نیز برایش ارزشمند است. شاعر همچنین به حسرت‌ها و غم‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از این دردها رنج نبرد، زیرا همه چیز به عشق و عاشق بودن بستگی دارد.
آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از منمن بیخبر از خویش و تو هم بیخبر از من
هوش مصنوعی: من به خاطر دوری از تو در حال افسردگی و بیقراری هستم، اما تو هم از خودت آشفتهتری. من از حال و روز خودم بیخبرم و تو هم از حال من خبری نداری.
گفتم که صنوبر غم قدت برد از دلاو نیز خرابست بصد دل بتر از من
هوش مصنوعی: گفتم که قامت تو، که مانند صنوبر است، دل او را هم خراب کرده است و او هم به اندازه من، با درد و رنج بیشتری دست و پنجه نرم می‌کند.
از پند عزیزان زره خواری عشقتگر من گذرم عشق ندارد گذر از من
هوش مصنوعی: اگر چه نصیحتهای عزیزان را درباره عشق نادیده بگیرم، عشق نمیتواند از من بگذرد و مرا ترک کند.
گرد دل از آهستگی خواهش جورتعشق تو فرو شست بخون جگر از من
هوش مصنوعی: دل من به آرامی تحت تاثیر عشق تو قرار گرفته و از شدت احساساتش، خون جگر من را به زمین میریزد.
چونشمع من استاده بجان بهر هلاکممیرم ز فرح گر بودت میل سر از من
هوش مصنوعی: او مانند شمعی است که به خاطر نجات من ایستاده و آماده است تا به جا من جان بدهد. من در اوج شادی و خوشحالی، اگر تمایل به جدایی از من داشته باشی، جانم را فدای عشق تو میکنم.
کارم چو مه نو بتمنا می کشد از هجرخورشید صفت گر نکنی کم نظر از من
هوش مصنوعی: کار من مانند ماه نوست که از دوری خورشید غمگین میشود، اگر تو هماقبالم را کم توجهی نکنی.
اهلی قدری دامنم آلوده گر از میشاید که قضا عفو کند اینقدر از من
هوش مصنوعی: اگر دامنم به خاطر نوشیدن می آلوده شده است، ممکن است قضا به من رحم کند و مرا ببخشد.