شمارهٔ ۱۱۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و درد عشق سخن می‌گوید. او در حالی که دیگران را نزدیک می‌بیند، خود را از همه جدا حس می‌کند و به شخص خاصی (محبوب) اشاره می‌کند که در دوردست‌ها قرار دارد. شاعر به قدرت عشق و زیبایی‌ها اشاره می‌کند و احساس می‌کند که با وجود جاذبه‌های دیگر، تنها قلب او متعلق به محبوبش است. او به تصویر طوطی و بلبل اشاره می‌کند و خواستار آن است که اگر نتواند به محبوبش برسد، لااقل آتش عشق را در دلش روشن نگه‌دارد. به طور کلی، شعر بیانگر حسرت و longing شاعر برای وصال محبوب و رنج آن است.
ای سنبل زلف سیهت چین همه بر چیناز داغ تو شد نافه جگر سوخته در چین
هوش مصنوعی: ای گل زعفرانی که زلف سیاهت چون چینی زیباست، همهی زیبایی‌ها از غم تو به دست آمده و دل سوختهام همچون گلی در چین و شکن در میآید.
با مدعیان نیست جز آلایش دامندامان خود از صحبت اینطایفه برچین
هوش مصنوعی: با این مدعیان که تنها ادعای حق دارند، نیازی نیست. بهتر است از گفتگو با این گروه فاصله بگیری و آلودگیهای ناشی از ارتباط با آنها را کنار بگذاری.
مجنون صفتم دید سگان صف زده گردمگفتا برو از کوی من این معرکه برچین
هوش مصنوعی: مجنون وقتی سگان صفزده را دید که دورش جمع شدهاند، گفت: "برو از کوچه من، این شلوغی را جمع کن."
ای زلف بر آن سرو چه پیچی که مرا گفتکز شاخ امید من دلسوخته برچین
هوش مصنوعی: ای زلفی که همچون درخت سرو زیبا هستی، چرا اینگونه پیچیده و درهم شدهای؟ چرا که بر اساس گفته من، باید از شاخه امید من گلی بچینی که دل من را آتش میزند.
پاس گل روی تو مراد است که دایمدر دیده اهلی است ز خار مژه برچین
هوش مصنوعی: پاس گل زیبایی تو آرزو است، زیرا همیشه در نظر من جا دارد و از خارهای مژهات میخواهم دورش کنم.