شمارهٔ ۱۱۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با احساس عمیق اندوه و فقدان عشق خود را به تصویر می‌کشد. او از خشک شدن اشک‌ها و سوختن دلش سخن می‌گوید و به نبودن محبوبش و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی‌های طبیعی همچون سبزه و گل‌ها اشاره می‌کند که همگی به نوعی نشان‌دهنده عدم ثبات و تغییر هستند. او همچنین از دوران سپری شده و غم‌هایی که برای او باقی مانده و خانه جانش که خراب شده است، صحبت می‌کند. با ذکر مبحث مستی و طعم شیرینی عشق، شاعر نشان می‌دهد که حتی در غم، این عشق همواره در یاد و خاطر اوست. در نهایت، به مسأله توبه و تغییر ایمان نیز اشاره می‌کند و به نوعی به تضادها و تغییرات در احساسات انسانی پرداخته است.
کام دلم از وصل بیک سجده روا کناینکار نه از بهر من از بهر خدا کن
هوش مصنوعی: دل من از وصال تو به شادی و آرامش نیاز دارد. این درخواست را نه به خاطر خودم، بلکه به خاطر خدا انجام بده.
محنت زده و تیره دل از شام فراقمای صبح سعادت نظری جانب ما کن
هوش مصنوعی: دردکشیده و دلگیر از شب جدایی هستم، ای صبح خوشبختی، نگاهی به سوی ما بینداز.
داغیست ز تبخاله می بر لب لعلتزخم دل مارا هم ازین داغ دوا کن
هوش مصنوعی: محبوبم، گرمای ناشی از اثرات مشروب بر روی لبان زیبا و دلنشینت، زخم دل ما را تسکین بده و به ما آرامش ببخش.
گر عرضه کنی حال خود ای باد بر آنگلدرد دل ما از سخن خویش ادا کن
هوش مصنوعی: اگر حال و روز خود را با ما درمیان بگذاری، ای باد، از دلتنگی و دردهای ما بگو و غم ما را با کلام خود بیان کن.
چون زلف بتان کار ز تدبیر به پیچستخواهی که شود راست بتقدیر رها کن
هوش مصنوعی: زلفهای زیبای معشوق به گونهای پیچیده است که هرچه تلاش کنی تا آن را مرتب کنی، نمیتوانی. پس اگر میخواهی اوضاع به سامان بیاید، باید این کار را به سرنوشت واگذار کنی و رهایش کنی.
گر یار کند ناز، ترا کار نیازستهرچند که دشنام دهد دوست دعا کن
هوش مصنوعی: اگر محبوب ناز کند، تو به نیازش احتیاج داری، هرچند که اگر دوست به تو ناسزا بگوید، باید برای او دعا کنی.
اهلی نه تو گفتی که شوم کشته بپایشبر عمر وفا نیست تو بر عهد وفا کن
هوش مصنوعی: تو گفتی که می خواهی برای او جان بدهم، اما عمر من وفا نمی کند. تو هم به قولی که دادهای، وفا کن.