شمارهٔ ۱۱۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تناقضات و چالش‌های زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر در ابتدا وضعیتی سخت و تلخ داشته باشد، با تلاش و اراده می‌توان آن را به حالت شیرین تبدیل کرد. او اشاره می‌کند که مشکلات درون انسان‌ها ممکن است از کینه و دشمنی ناشی شود، و شناخت این مسائل می‌تواند به تسکین دل کمک کند. همچنین، شاعر از تأثیر یاد محبوب و ایمان به او در زندگی‌اش سخن می‌گوید و به کشف این حقیقت در پس مرگ اشاره دارد. در نهایت، او به دشواری‌های زندگی و نرسیدن به آرامش واقعی در این جهان پرداخته و به نوعی از ناامیدی و آرزوی فراغت در نهایت سخن می‌گوید.
وقت مرگ از سخنی درد مرا تسکین کنتلخی زهر اجل در دل من شیرین کن
هوش مصنوعی: در لحظهٔ مرگ، با کلامی مرا آرامش بده و تلخی اندوه مرگ را برایم گوارا کن.
من نگویم که مرا عشوه وصل تو دواستتو بهر شیوه که خواهی دل من تسکین کن
هوش مصنوعی: من نمیگویم که زیباییهای تو تنها درمان من است، تو به هر طریقی که میخواهی میتوانی دل مرا آرام کنی.
سیرت از غمزه دیدار نشاید دیدنیکنفس خواب کن و دیده من بالین کن
هوش مصنوعی: چهرهای که از غمزههای دیدار تو به دست میآید، نمیتواند به تنهایی دیده شود؛ بنابراین خواب کن و چشمانم را به شمیم حضور تو سرگرم ساز.
گر بر آنی که پس از مرگ به کوثر برسمیک دو حرف از لب شیرین خودت تلقین کن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بعد از مرگ به بهشت برسی، یک یا دو کلمه از سخنان شیرین تو را به یاد داشته باش.
دیده ام پاس خیالت تو بخار مژه داشتناوک خود همه در دیده من پرچین کن
هوش مصنوعی: من در چشم خود، تصویری از تو را مشاهده کردهام که به زیبایی کمان ابرویت مانند بخار نرم و لطیف است. اکنون میخواهم که تمام زیباییات را در چشمانم به نمایش بگذارم.
زرد رویم مهل ای گریه درین آخر عمرچون خزان چهره‌ام از خون‌جگر رنگین کن
هوش مصنوعی: در این آخر عمرم، ای گریه، دست از من بردار و اجازه بده که چهره‌ام همچون فصل خزان از درد و رنج پررنگ و جوشان شود.
در خم زلف تو اهلی دل مسکین خون کردزلف مشکین بگشا فکر دل مسکین کن
هوش مصنوعی: در پیچ و تاب زلف تو، دل بیچاره من به خاطر عشق و غم، خون گریه کرد. ای زلف مشکین، اجازه بده تا افکار دل خستهام آزاد شود.