شمارهٔ ۱۱۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت عشق و محبت اشاره دارد. شاعر از غنچه و گل به عنوان نمادهای زیبایی و عشق سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که از پرده بیرون بیاید و چمن را تماشا کند. او با بیاناتی توصیفی حسرت و شوقش را نسبت به جمال معشوق بیان می‌کند و به چالش‌های عشق، نظیر درد و رنج ناشی از دوری، اشاره می‌کند. شاعر همچنین به غصه‌های پیچیده انسانی و ارتباطات عمیق اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که در مسیر زیبایی و حسن قدم بردارد. متن به طور کلی حالتی احساسی و فلسفی دارد و به زیبایی‌های عشق و هوس می‌پردازد.
بر توسن ناز آنپسر میتاخت چون برق یمانتا دیدمش رفت از نظر دیدن همان رفتن همان
هوش مصنوعی: آن پسر در حال سوارکاری بر اسب نازش مانند برق میتاخت. وقتی او را دیدم، ناگهان از نظر دور شد و همین که او را دیدم، همان لحظه رفت.
چون پیر کنعان از جهانبستم نظر از یار خودجاییکه نور دیده ام شد از نظر پنهان روان
هوش مصنوعی: وقتی پیر کنعان به دنیا پشت کرد و از یار خود دور شد، جایی که نور چشمم را میدیدم، از نظرم پنهان شد و روح من را پر از غم کرد.
اول بلطف و مردمی صید خودم کرد آن پریاکنون بجورم میکشد اینم نبود از وی گمان
هوش مصنوعی: ابتدا آن پری با محبت و مهربانی مرا به دام انداخت، اما اکنون به روش دیگری به من آسیب میزند. انتظار نداشتم که او چنین کند.
گر خواب راحت بایدت مست در میخانه شوکز همت پیر مغان میخانه شد دارالامان
هوش مصنوعی: اگر به آرامش و راحتی نیاز داری، در میخانه غرق در مستی شو، زیرا تلاش و کوشش پیر مغان باعث شده است که این میخانه به محل امنی تبدیل شود.
اهلی من مجنون صفت در وادی غم چون صباسرگشته ام زین غم که شد آن نوغزال از من رمان
هوش مصنوعی: من، همانند مجنون که در وادی غم سرگردان است، به شدت دلbroken و پریشانم. این غم مانند گلی نوپا از من دور شده است و من در پی آن میگردم.