شمارهٔ ۱۲۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و داغ دل می‌پردازد. شاعر به تجربه‌ی سوز دل عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق مانند خورشیدی همیشه درخشان است و این داغ، نور امید را به ابدیت می‌آورد. عشق واقعی به قدرتمندی سلیمان است و هیچ چیز نمی‌تواند مانع آن شود. شاعر به طبیعت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این چمن، کسی جز داغ دل به سر نمی‌برد. بلبل عاشق از عطر گل خبر دارد و حتی اگر کسی عشق را انکار کند، خون عشق هنوز از دل او می‌چکد. در نهایت، شاعر به تجربه‌ی زندگی و دگرگونی‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که معانی حقیقی زندگی در عشق و داغ است و نه در لذت‌های زودگذر.
هرچند که دیدم همه جور و ستم از توبازآ که گناه از من و لطف و کرم از تو
هوش مصنوعی: هرچند که من انواع ظلم و ستم را از تو دیدهام، اما بگذار که بگویم گناه از من است و لطف و نیکی از تو.
پیش آ قدمی تا بسپارم بتو جان راجان باختن از جانب من یک قدم از تو
هوش مصنوعی: بیا یک قدم به جلو بردار تا من جانم را به تو بسپارم. جان باختن از طرف من است، فقط کافیست تو یک قدم به من نزدیک شوی.
خورشید جهانی تو و ما سوخته حالانآن ذره، که داریم وجود از عدم تو
هوش مصنوعی: تو همچون خورشید جهانی و روشنایی آنی، در حالی که ما مانند ذراتی سوخته و گم شدهایم که وجودمان از عدم و نبود تو نشأت میگیرد.
هرگز بجز از شکر عطای تو نگفتیمبا آنکه هزاران گله داریم هم از تو
هوش مصنوعی: ما هرگز جز از شکر نعمتهای تو چیزی نگفتیم، با این حال، با اینکه هزاران شکایت از تو داریم.
گر تشنه لبی را بدهی جرعه آبیدریای حیاتی، نشود هیچ کم از تو
هوش مصنوعی: اگر به کسی که تشنه است یک جرعه از دریاچه حیات بدهی، هیچ چیزی از تو کاسته نمیشود.
اهلی غم خود خور که بتانرا غم کس نیستگر کشته شوی نیز کسی را چه غم از تو
هوش مصنوعی: به خودت توجه کن و غمگین باش، زیرا کسانی که به آنها دل بستهای، هیچ غم و اندوهی از حال تو ندارند. حتی اگر در این راه دچار آسیب شوی، هیچکس نسبت به وضعیت تو نگرانی نخواهد داشت.