شمارهٔ ۱۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات خود درباره عشق و عدم دسترسی به معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که هرچند تاکنون موفق به رسیدن به عشق واقعی‌اش نشده، اما این وضعیت نیز خودش نوعی خوشبختی است. او به این نکته اشاره می‌کند که گاهی خیالات و آرزوها می‌توانند برای انسان لذت‌بخش باشند. همچنین، شاعر به کنایه به عفت و پاکدامنی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به عشق پاکدامنانه فکر کند، روحش همواره پاک خواهد ماند، حتی اگر ظواهر دنیا قابل شستشو نباشند.
سایم همه شب روی خود بر خاک دور از روی توباشد شبی ای سیمتن آسایم از پهلوی تو
هوش مصنوعی: تمام شب بر خاک دراز میکشم و از دیدن تو دور هستم، یک شب فقط میخواهم از کنار تو آرامش بگیرم.
دورم من و نزدیک تو نتوانم از ضعف آمدنکاهم ز غم باشد مرا بادی رساند سوی تو
هوش مصنوعی: من در دوری از تو هستم و نمیتوانم به خاطر ضعف و دردهایی که دارم، نزد تو بیایم. اما بادی وجود دارد که مرا به سمت تو میآورد.
تا بر زبان دیگری نام تو باری نگذردغیرت نخواهد تا کنم از خلق جستجوی تو
هوش مصنوعی: اگر نام تو بر زبان کسی نیفتد، غیرت من اجازه نمیدهد که در میان مردم به جستجوی تو بپردازم.
وقتی پی تسکین دل میدید می کوی ترااکنون شود دردم فزون چون بیتو بینم کوی تو
هوش مصنوعی: وقتی به دنبال آرامش دل بودم، دیدم که حالا درد من بیشتر شده است چون فقط تو را میبینم و در کوی تو هستم.
از وحشت تنهاییش اهلی برآید جان ز تنگر نی بپرسش آیدش گه گه خیال روی تو
هوش مصنوعی: از ترس تنهاییاش، جان از بدن جدا میشود. اگر به سراغش نروی و از او نپرسی، گاهی اوقات در خیال تو خواهد بود.