شمارهٔ ۱۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (آرزو) است. شاعر به معشوق خود، که او را به زیبایی و لطافت گل توصیف میکند، ابراز احساسات میکند. او خود را در حال مستی و شوق به وصل معشوق می‌بیند و می‌گوید که این عشق به اندازه‌ای عمیق و شدید است که جان او را به خطر می‌اندازد. شاعر از تشنگی خود برای محبت معشوق حرف می‌زند و به نوعی فراق و درد جدایی از او اشاره میکند. در نهایت، شعر بر پیوند عمیق بین شاعر و معشوق تأکید میکند و نشان می‌دهد که هیچ چیزی نمی‌تواند این پیوند را از هم بگسلد.
صیدم نکرد غنچه لبی جز بگفتگومن مرغ زیرکم ندهم دل برنگ و بو
هوش مصنوعی: من به دلی که جز با گفتگو به دست نیامده افزون به زنگ و عطر آن، برای پرندهام نمیدهم.
من کیستم که دولت وصلش کنم خیالخوش دولتی است گر گذرم در خیال او
هوش مصنوعی: من کی هستم که بتوانم به وصل او امیدوار باشم؟ این فقط یک خیال خوش است که اگر در آروزی او بگذرم، به نظر میرسد که دولت و خوشی به من روی خواهد آورد.
در کعبه شرف چو سعادت نشد رفیقاینهم سعادتی است که میرم بجستجو
هوش مصنوعی: اگر در کعبه و مکانهای مقدس هم به سعادت نرسم، این خود یک نوع سعادت است که برای یافتن آن تلاش میکنم.
داند که ملک حسن بود زان او از آنشاهانه میکند سخن آنشوخ تندخو
هوش مصنوعی: میداند که زیبایی در او وجود دارد، به همین خاطر آن شخص با لحن سلطنتی و با تندخویی دربارهاش صحبت میکند.
اهلی بسوز اگر هوست پاکدامنی استکین خرقه تو پاک نگردد بشست و شو
هوش مصنوعی: اگر هوای تو پاکدامنی است، باید خود را بسوزانی و به خودت سختی بدهی، زیرا این لباس تو هیچ وقت با شست و شو پاک نخواهد شد.