شمارهٔ ۱۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان وفاداری و عشق عمیق به یک معشوق پرداخته است. شاعر می‌گوید که وفا و بی‌‌وفایی ارزشی در برابر معشوق ندارد و اگر چه جانش را از او طلب کنند، هر دو را فدای او خواهد کرد. درد و غم، اگرچه عمیق است، اما برایش طعمی شیرین مانند لب‌های معشوق دارد. او بیان می‌کند که تمام وجودش را مانند شمع در برابر معشوق قرار میدهد و روحش در صحبت با او پرورش می‌یابد. همچنین به تشنگی شدیدش اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر فقیر باشد، باز هم در انتظار جرعه‌ای از عشق معشوق است. در پایان به زیبایی و درخشش معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند نظر از زیبایی او بپوشاند.
پیش پای خود ببین شاد از غم مردم مشوچاه در راه است چون یوسف بخوبی گم مشو
هوش مصنوعی: به دقت به اطراف خود نگاه کن و از شادی دیگران غمگین نشو. در مسیر زندگی ممکن است مشکلاتی پیش بیاید، پس همچون یوسف در سرزمین بیخبری گم نشو.
در بهشت آدم بیک گندم چو ارزانی نبوداز جهان گو حاصل ما نیز یک گندم مشو
هوش مصنوعی: در بهشت، اگر یک دانه گندم هم به آدم داده نمیشد، پس از این دنیا هم انتظار نداشته باش که تنها به یک دانه گندم دست یابی.
سرزنش کم کن که نتوان گفت مور خسته راکز سمند سرکشان فرسوده زیر سم مشو
هوش مصنوعی: کمتر سرزنش کن، زیرا نمیتوان گفت که مورچه خستهای که زیر پاهای سمند شتابان قرار گرفته، تقصیری دارد.
ساقیا چون نقد هستی میرود آخر ز دستجان من تا میدهد دستت ز پای خم مشو
هوش مصنوعی: ای ساقی، چون زندگی در دست است، بالاخره جان من هم از دست میرود. پس برایم شراب بریز و دستت را از پای خم برنکن.
خرقه را صوفی به می کن صاف اگر دل‌زنده‌ایمرده پشمینه‌ای چون کرم ابریشم مشو
هوش مصنوعی: صوفی چادر خود را با شراب پاک و صاف می‌کند، اگر دل زندهای داری، مثل پشمینه‌ای که کرم ابریشم تولید می‌کند، نباش.
حاصل دنیا نباشد هیچ غیر از مردمیبا شک او خوش برآ اهلی و نامردم مشو
هوش مصنوعی: به دست آوردن دنیا تنها به این است که افرادی با شک و تردید، خوشحال باشند؛ پس باید از اینکه نامرد و بیاصالت باشی، دوری کنی.