شمارهٔ ۱۲۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حالتی از بیمار بودن و عطش صحبت می‌کند. او به توصیف درد و رنج عاطفی خود می‌پردازد و از محبوبی که او را فراموش کرده، ناراحت است. در حالی که دیگران به مقصود خود رسیده‌اند، او همچنان در سختی و بیهودگی مانده است. احساس تنهایی و ناامیدی او به وضوح در این اشعار دیده می‌شود، و او از عقل و فریادرس درخواست کمک دارد تا از این وضعیت نجات یابد.
ای با سگت فرشته دم از بندگی زدهتنها نه او که هرکه دم از زندگی زده
هوش مصنوعی: ای کسی که با سگت از تعلقات صحبت میکنی، بدان که تنها تو نیستی؛ هر کسی که از زندگی سخن بگوید، به نوعی بندگی را تجربه کرده است.
پیش رخ تو گل نشکفت بلکه باغآتش بنو بهار ز شرمنگی زده
هوش مصنوعی: در حضور تو، گلی نمیروید و تنها باغ آتش بر پا شده است، چرا که شرم مانع از شکفتن آن شده است.
مه با تو بر نیاید از آنرو هلال شدیعنی که حلقه بر در درماندگی زده
هوش مصنوعی: ماه با تو همراهی نمیکند و به همین خاطر هلال شده است، زیرا که به نشانهی درماندگی و نیاز، در به در به دنبال راهی میگردد.
در کوی عشق افسر جم باد می بردخرم کسی که لاف سر افکندگی زده
هوش مصنوعی: در محله عشق، داوودی که در دلش شادابی وجود دارد، با خوشحالی و سرزندگی به راه میرود. او کسی است که به موقعیتی بلند و والایی دست یافته و خود را از غم و افسردگی رها کرده است.
اهلی تو کیستی که در محرمی زنیدر حضرتی که کعبه در بندگی زده
هوش مصنوعی: اهل کجایی که در مکانی مقدس، در جایی که کعبه خود را در بندگی قرار داده، به مراتب بالاتر اشاره میکنی؟