شمارهٔ ۱۲۸۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و عاطفی شاعر نسبت به عشق و می‌پرستی است. او خود را در حال سجده و پرستش خمر می‌بیند و به نوعی افراط درزیاده‌روی در لذت‌ها و شرابخواری اشاره می‌کند. شاعر به نقد خودپرستی و اهمیتی که به هویت خویش می‌دهد، می‌پردازد و همچنین به زشتی‌های دنیا و ثروت‌دوستی می‌نگرد. در نهایت، او به شادی خود در کنار می و عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این حال، نگران خدا و دنیا نیست.
عالمی را تو به شوخی دل و جان سوخته‌ایای پسر این همه شوخی ز که آموخته‌ای
هوش مصنوعی: عزیزم، تو با شوخی و لطافت، دل و جان شخصی را در آتش سوزاندهای. این همه شوخی را از کجا آموخته‌ای؟
با دل زار مرا باز بسوزی بچه رنگکه چو گل چهره به صد رنگ بر افروخته‌ای
هوش مصنوعی: دل غمگین من را دوباره بسوزان با زیباییات، زیرا که تو مانند گل با چهرهای رنگارنگ و دلربا، آتش عشق را در وجودم روشن کردهای.
چشم من چون نگرد بی‌تو جمال دگرانکه از آن سوزن مژگان نظرم دوخته‌ای
هوش مصنوعی: چشم من وقتی که تو را نمیبینم، زیبایی دیگران را نمیبیند، چون که سوزن مژگانت به چشمانم دوخته شده است.
همه آفاق خریدار تو زانند که تویوسف خود به زر ناسره بفروخته‌ای
هوش مصنوعی: همه جا و همه موجودات خواهان تو هستند، زیرا تو همانند یوسف، خود را به چیزهای بیارزش فروختهای.
عاشق سوخته پروانه شد ای بلبل مستتو چو سوسن به زبان عاشق دل‌سوخته‌ای
هوش مصنوعی: عاشق به حالتی شبیه پروانه سوخت و از عشق دچار شد، ای بلبل سرمست، تو هم مانند سوسن، با کلامی عاشقانه از دل سوختهات صحبت کن.
اهلی از دانه اشکی چه غم از دل برودبا چنین خرمن غم‌ها که تو اندوخته‌ای
هوش مصنوعی: از یک دانه اشک، چه غمی ممکن است از دل برود؟ با این همه غم و اندوهی که تو در دل ذخیره کردهای.