شمارهٔ ۱۳۱۱
هوش مصنوعی: این شعر از یک شاعر عاشقانه است که در آن به عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به خاطر خنده و شوخی معشوقش، احساساتی عمیق را تجربه می‌کند و می‌گوید که چشمش به قدری تحت تأثیر او قرار گرفته که از دنیای دیگر جدا شده است. او به یاد می‌آورد که در زمانی که درباره زیبایی معشوقش صحبت می‌کرده، در درونش آتش عشق شعله‌ور شده است. همچنین، به وفا و بی‌وفایی معشوق اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که در نهایت، از درس‌هایی که از عشق آموخته، بهره‌مند شده است. شعر نشان‌دهنده‌ی کشمکش‌های احساسی و زیبایی‌های عشق است.
منعت نکنم گر ببد اندیش نشینیترسم که به رغم من از آن بیش نشینی
هوش مصنوعی: اگر به من آسیب برسانی، مانع تو نخواهم شد، اما میترسم که با این کار به تو اجازه دهم بیشتر از آنچه که لیاقت داری، پیش روی کنی.
غم نیست بمن گر ننشینی غم از آنستکز من گذری غیر مرا پیش نشینی
هوش مصنوعی: غم و اندوهی بر من نیست اگر تو نزد من نمانی، غم من از این است که کسی دیگر به جای تو در کنارم بنشیند.
وصل از تو نجویم که ترا ایشه خوبانننگ آید اگر با من درویش نشینی
هوش مصنوعی: من به دنبال وصال تو نیستم، زیرا اگر تو با یک درویش مثل من بنشینی، ممکن است برایت ننگ باشد که با خوبان همنشین شوی.
ایکان نمک بهر جگر سوزی من چنداز دیده روی در جگر ریش نشینی
هوش مصنوعی: تو با طعم نمک خود، به قلب من آسیب میزنی، چرا که چشمانت همچون یک تیری در دل رنجیدهام نشسته است.
اهلی دلت از گوشه نشینان عدم شدوقتست که پهلوی دل خویش نشینی
هوش مصنوعی: دلت به حال کسانی که در گوشهٔ عدم و غنودگی هستند، میسوزد؛ اکنون وقت آن است که در کنار دل خودت آرامش یابی و استراحت کنی.