شمارهٔ ۱۳۲۲
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به طور کلی درباره‌ی رویکرد انسان به زندگی و عشق و آزادی بیان دارند. شاعر از خواننده می‌خواهد که از عاشق شدن به چیزهای بی‌ارزش و فریبنده پرهیز کند و بجای آن، به جستجوی سعادت و حقیقت بپردازد. او توصیه می‌کند که در مواجهه با سختی‌ها و غم‌ها به پیمان‌های خود پایبند بماند و از وابستگی‌های نادرست دوری کند. به‌طور کلی، این شعر دعوتی به خودشناسی و هوشیاری در برابر موانع و فریب‌هاست.
از آن بجور دل مبتلای من داریکه اعتماد بسی بر وفای من داری
هوش مصنوعی: تو به من اعتماد زیادی داری و به وفای من اطمینان کردهای، در حالی که دل من به شدت دچار مشکل و زحمت است.
ز آستان خودم دور میکنی لیکنکدام عاشق یکدل بجای من داری
هوش مصنوعی: تو هرچند مرا از نزدیکی خود دور میکنی، اما هیچ عاشق صادقی بهجای من در دل نداری.
جدا کند من دیوانه را فلک از توبسنگ تفرقه هرگه هوای من داری
هوش مصنوعی: فلک به وسایلی من را از تو دور می‌کند و هر بار که به من فکر میکنی، دل aching من را میشکند.
ز گریه رام من ایمرغ بخت کی گردیکه وحشی دگر از های های من داری
هوش مصنوعی: ای مرغ خوشبختی، از غم و اشک من به آرامش بیا، تا کی میخواهی به حال و هوای بیقراری من توجه کنی و در کنار من نمانی؟
دوای زخم ملامت که میکشد اهلیهمین بسست که گویی برای من داری
هوش مصنوعی: زخمی که از سر ملامت به دل دارم، درمانش همین است که به نظر میرسد تو برای من اهمیت قائل هستی.