شمارهٔ ۱۳۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت چشمان و لبخند کسی صحبت می‌کند که آفت جان او شده است. او به توصیف چهره، نگاه و حرکات دلربای آن شخص می‌پردازد و این زیبایی را با ماه و سرو مقایسه می‌کند. شاعر همچنین به تأثیر شیرینی و شکرینگی آن فرد اشاره می‌کند و از احساس عمیق خود نسبت به او می‌گوید. در نهایت، او از لزوم سکوت درباره این احساسات هشدار می‌دهد تا کسی متوجه عمق این عشق نشود.
پیش سگت چو اشک من لافد ز مردم زادگیکاینجا بود شرط ادب مسکینی و افتادگی
هوش مصنوعی: اگر اشک من را در برابر سگی نشان دهم، باید بدانی که از نظر اصل و نسب، من از مردم نیکزاد هستم و در اینجا، ادب و تواضع، نشانهای از مسکینی و فروتنی به شمار میرود.
آیینه با رخسار تو خود در مقابل چون کندعکس رخت بازی دهد آیینه را از سادگی
هوش مصنوعی: آینه با زیبایی چهرهات چگونه میتواند در برابر تو تصویر چهرهات را نشان دهد؟ گویا آینه از سادگیاش دور شده و فقط در حال بازی با تصویر توست.
جان تا نسوزم پیش تو ننشینم از پا همچو شمعتا زنده ام در خدمتت دارم بجان استادگی
هوش مصنوعی: من تا زمانی که در حضورت هستم و نمیسوزم، به پای تو نمینشینم؛ مانند شمع که تا زنده است، در خدمت تو خواهم بود و برایت ایستادگی میکنم.
از مطرب و ساقی و می بزمت به از جنت بوددر جنت اسباب طرب نبود بدین آمادگی
هوش مصنوعی: از موسیقیدان و شراب و بزم، لذت بیشتری میبرم تا از بهشت، چرا که در بهشت، شرایط شادی و سرور وجود ندارد.
اهلی چه در بند غمی آزاده همچون سرو شوکز هرچه در عالم بود خوشتر بود آزادگی
هوش مصنوعی: انسان باید از قید و بندهای غم و اندوه رهایی یابد و مانند درخت سرو باشد که درختی آزاد و استوار است. در این دنیا، هیچ چیز به اندازه آزادی و رهایی از مشکلات و دردها خوشایند نیست.