شمارهٔ ۱۳۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر جذبه و درد عاشقانه است. شاعر از سوختن دل و شمع صفتی خود می‌گوید که به خاطر عشقش فنا می‌شود. او به این نکته اشاره دارد که عشق حقیقی و دل سوخته، گرمی و انرژی خاصی دارد و نمی‌توان از آن غافل شد. شاعر به نوعی از بی‌تابی و نیاز به وصال معشوق سخن می‌گوید و می‌نویسد که حتی در رنج و عذابی که تحمل می‌کند، هنوز امیدی به قریب شدن به معشوق دارد. او همچنین از افرادی که در عالم عشق دخالت می‌کنند انتقاد کرده و می‌گوید که عشق چیزی فراتر از تعلقات دنیوی و نظر دیگران است. در نهایت، با بیان تلخی و زردی چهره معشوق، به تنهایی و رنج در عشق اشاره می‌کند.
سوخت دل از ناله ام چند خروشد کسیمرگ بجان میخرم کاش فروشد کسی
هوش مصنوعی: دل من از نالهها به شدت آتش میگیرد و ای کاش کسی صدای مرا بشنود. در حالی که جانم در خطر است، آرزو میکنم کسی بتواند رنج من را ببیند و به دادم برسد.
بیخ من و کوهکن کوشش بی بخت کندآدمی از سنگ نیست چند بکوشد کسی
هوش مصنوعی: نمی‌توان به تنها با تلاش و کوشش بینتیجه، به چیزهای بزرگ دست یافت. هر فردی که از زندگی ناتوان و بیرمق باشد، مانند سنگی است که هیچ تلاشی نمیتواند آن را تغییر دهد.
آینه‌‌‌ی حُسن تو زنگ ز دل میبردحیف بود کز رخت دیده بپوشد کسی
هوش مصنوعی: آینه‌‌‌ی زیبایی تو روح و دل را شاداب می‌کند و درست نیست که کسی بخواهد چهرهات را از نگاهها پنهان کند.
تلخ بود بی تو می زهر بود گر خورمآب حیات ای پسر بی تو ننوشد کسی
هوش مصنوعی: بدون تو زندگی سخت و تلخ است، حتی اگر به من آب حیات بدهند، کسی نمیتواند بدون تو بنوشد.
مانع اهلی مشو گر بخروشد ز غمدل مخراش از ستم تا نخروشد کسی
هوش مصنوعی: نترس و موانع را کنار بزن، اگر دلت پر از غم شده، از ستم نترس. تا زمانی که کسی به تو آسیب نرسانده، نباید نگران باشی.