شمارهٔ ۱۳۸۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و خدمت به معشوق است. شاعر از اشک و اندوه خود می‌گوید و به ادب و افتادگی در برابر معشوق اشاره می‌کند. او می‌پرسد که چگونه آینه می‌تواند زیبایی معشوق را نشان دهد. شاعر بیان می‌کند که تا زنده است، در خدمت معشوق خواهد بود و حاضر است مانند شمع بسوزد. او می‌گوید که لذت‌هایی چون موسیقی و شراب در خدمت معشوق از بهشت هم بهتر است. در نهایت، شاعر به آزادی اشاره می‌کند و می‌گوید که آزادی از هر چیز دیگری در دنیا گران‌بهاتر است.
سوختم چند چو برق آیی و چون باد رویمن بصد فتنه گرفتار و تو آزادی روی
هوش مصنوعی: من در آتش عشق میسوزم، مانند برق که ناگهان میدرخشد، و تو همچون باد میگذری. در حالی که من با صدها مشکل و دردسر روبهرو هستم، تو به راحتی و آزادانه در حرکت هستی.
میکنی جور و جفا تا نکنم یاد تو لیکتو نه آنی که بجور و ستم از یاد روی
هوش مصنوعی: تو به من ظلم و نابرابری میکنی تا مرا از یاد تو دور کنی، اما تو آنقدر مهم نیستی که بتوانی با ظلم و ستم، یاد تو را از ذهنم پاک کنی.
مردم از ناله مردم بکسان جور مکنهم مرا سوز اگر از پی بیداد روی
هوش مصنوعی: مردم را با غم و نالههایشان آزار نده و از من هم نرنجان، اگر در پی ظلم و ستم خودت روی.
ای خوش آندم که چو بازیچه‌ی طفلان گشتمسوی من خنده زنان آیی و دلشاد روی
هوش مصنوعی: آن لحظهای که مانند یک اسباببازی برای کودکان شدم، بسیار خوشحالم؛ زیرا تو با لبخند و چهرهای شاد به سوی من میآیی.
از پی پرسش اهلی چه کنی رنجه قدمترسم آزرده ز بس ناله و فریاد روی
هوش مصنوعی: این بیت ابراز نگرانی از آه و نالههایی است که شاید به خاطر سوالات و دغدغههای دیگران به وجود آمده باشد. به نظر میرسد که گوینده از عواقب پیگیری مشکلات و رنجها هراسان است و نگران آن است که این فشارها او را آزار بدهد.