شمارهٔ ۱۳۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از درد و رنج دل ناشی از فراق معشوق شکایت می‌کند. او به ناامیدی و تلاش بی‌نتیجه اشاره می‌کند و می‌گوید که مرگ را بر زندگی بدون عشق ترجیح می‌دهد. همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که دل را از زنگ و کدورت می‌رهاند و خواهان آن است که هیچ‌کس از زیبایی او چشم برنگردد. گوینده از تلخی زندگی بدون معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که آب حیات تنها با عشق او معنا پیدا می‌کند. او همچنین می‌گوید که اگر غمگین باشد، دلش را نباید از ستم رنجور کند.
ایکه در آیینه بینی روی و ناز افزون کنیآه اگر خود را بچشم من ببینی چون کنی
هوش مصنوعی: اگر در آینه چهره و زیباییات را ببینی و بخواهی که خود را زیباتر نشان دهی، میدانستی که اگر خودت را به چشم من ببینی، چه حالتی خواهی داشت؟
پنجه صبر مرا هرچند برتابی به جورکی عنان قهر خود از دست من بیرون کنی
هوش مصنوعی: همچنان که میتوانی صبر مرا آزمایش کنی، اما اینقدر بدان که نمیتوانید کنترل خشم خود را از دست من بگیری.
شیوه شیرین نهان میداری از ناموس خودورنه از یک خنده صد فرهاد را مجنون کنی
هوش مصنوعی: سعی کن شیوههای محبت و زیباییات را از دیگران پنهان نگهداری، زیرا حتی یک لبخند تو میتواند هزاران عاشق را به جنون بکشاند.
از تو زان نالم که گه گاهی دل ریش مرامرهمی بخشی ز زخم دیگرش پرخون کنی
هوش مصنوعی: گاهی از تو شکایت دارم، زیرا هر چند وقت یکبار دلم را با کمی تسکین آرام میکنی، اما به سرعت، زخمهای دیگرش را باز میکنی و دوباره آن را پر از درد میکنی.
از لب لعل تو اهلی در خمار غم بسوختهم مگر معجون دردش زان لب میگون کنی
هوش مصنوعی: از لبی که به رنگ لعل و زیباست، دوای درد و غم به وجود میآید و حتی شاید با چشیدن طعم خوش آن، بتوانی از غم و اندوه رهایی یابی.