تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۷

از حق بدعا دین طلب ای خواجه نه روزیکاین رزق مقدر شده از لطف اله است
آه سحری کز پی نان است چه باشد؟فریاد خران هم بهوای جو و کاه است