شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به تضادهای زندگی و ناعدالتی‌های آن اشاره دارد. در حالی که علم و دانش به خوبی قابل دسترس هستند، اما هنرمندان و صاحب‌نظران از مشکلات و کمبودها رنج می‌برند. دنیا به همه انسان‌ها به یک اندازه فرصت نمی‌دهد و در نهایت کسانی که تنها به لذت‌های حیوانی و مادی می‌پردازند، از منافع دنیوی بیشتر بهره‌مند می‌شوند.
گرچه بر ارباب دانش خرمن عالم جوی استلیک از جور فلک صاحب هنر غم میخورد
هوش مصنوعی: اگرچه دانشمندان بر جهان آگاهی دارند و در جستجوی علم هستند، اما با این حال، هنرمندان به خاطر سختیهای تقدیر و بلاهای روزگار، غم و اندوهی در دل دارند.
مزرع دنیا بآدم سیرتان یکجو ندادهر که حیوان مشرب آمد ملک عالم میخورد
هوش مصنوعی: دنیا مانند زمینی است که به هیچکس بهطور کامل نمیرسد، زیرا تنها افرادی که از حیوانیت خود دور هستند و به معنویت و انسانیت نزدیک می‌شوند، از آن بهره‌مند می‌شوند. دیگران مانند حیوانات تنها بهرهبرداری میکنند و از زندگی لذت می‌برند.