شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی به یاد کسی است. شاعر میگوید که حتی اگر کلمات عشق به طرف او نرسند و نامه‌ای در دلش نوشته نشود، یاد و ذکر آن محبت همیشه زنده است و او همچنان در دل درد و حسرت را احساس می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که یاد معشوق اگرچه گاه دور است، ولی همچنان در دل جا دارد و شاعر از دل تنگی‌های ناشی از فراق، رنجیده خاطر نیست.
مگو که یاد تو اهلی نمیکند نفسیکه ذکر خیر تو تا زنده است میگوید
هوش مصنوعی: نگو که یاد تو آرامشی به من نمیدهد؛ زیرا وقتی که به نیکنامی و یاد تو فکر میکنم، نفس من همچنان با شوق و عشق از تو سخن میگوید.
مرنج اگر نرسد جانب تو نامه اوکه می نویسد و سیلاب گریه میشوید
هوش مصنوعی: نگران نباش اگر نامه‌ای از او به تو نمیرسد، زیرا او به اندازهای غمگین است که با اشکهایش کلمات را مینویسد.