شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات خود می‌پردازد. او می‌گوید که وقتی سخنانش مورد توجه و تحسین واقع نمی‌شود، دچار اضطراب نمی‌شود، زیرا خداوند به او توانایی بیان معانی عمیق را داده است. او از کسانی که حسد می‌ورزند، نمی‌ترسد و تنها دل و دیده‌اش به دنبال سخن حقیقی است. همچنین ابراز می‌کند که اگر محبوبش تصویر زیبایی از خود به او نشان دهد، حاضراست بارها مقابل او سجده کند، حتی اگر به کفر تعبیر شود. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده عشق و تعهد عمیق او به محبوبش است.
ایکه گویی که بحسن سخن من اهلیاضطرابی ننمود و لب تحسین نگشود
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که با زیبایی کلام من هیچکس دچار اضطراب نشده و هیچکس حتی برای ستایش لب به صحبت نیاورده است.
بخدایی که مرا گنج معانی داده ستکه بسرمایه کس همت من نیست حسود
هوش مصنوعی: به خدایی که به من گنجینهای از معانی عطا کرده است، به گونهای که هیچکس دیگری به اندازه من به آنها دسترسی ندارد و حسد نمیورزد.
لیکنم دیده و دل جان سخن می طلبدچکنم صورت بیجان دلم از کف نربود
هوش مصنوعی: اما دیده و دل من خواهان سخن هستند، چه کار کنم که روح بیجان دلم را نتوانستم از دست بدهم؟
گر تو نقشی بنمایی که دل از کف ببردکافرم گر نکنم پیش تو صد بار سجود
هوش مصنوعی: اگر تو جلوهای از خود نشان بدهی که دل از دست بروم، من اگر بیدینی باشم، باز هم چندین بار در برابر تو تعظیم میکنم.