شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از خودستایی و جاه‌طلبی درویشان اشاره دارد و به فضل و دانش واقعی اشاره می‌کند. شاعر به از بین رفتن کارهای خوب و نادر در دنیای امروز اشاره می‌کند و از درد و رنج‌هایی که در زندگی تجربه کرده، سخن می‌گوید. او می‌گوید که هنوز در جستجویی عمیق برای یادگیری و هنر است و از زمانه‌ای یاد می‌کند که دچار غم و حسرت شده‌اند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی فقط به خوشبختی و پیروزی در چرخش روزگار بستگی ندارد.
خودستایی عیب درویشان بودلیک اگر پرسی ز فضل اندوزیم
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که خودستایی و تمجید از خود، کار نیکوکاران و درویشان نیست، اما اگر خواسته باشی، میتوانیم در مورد فضل و دانش خود صحبت کنیم و به دیگران نشان دهیم که چه ارزشی داریم.
سامری در پیش من گوساله ایستکزید بیضاست سحر آموزیم
هوش مصنوعی: سامری در برابر من گوسالهای است که از آن، سفیدی و نورانی بودنش پیداست و به ما در این سحر (جادو) یاد میدهد.
عیسی ام در نطق و از تجرید نیستسوزنی تا چاک دامان دوزیم
هوش مصنوعی: من به مانند عیسی (پیامبر بزرگ) سخن میگویم و از دنیای مادی و تجرد فاصله ندارم. اگر هم بروم، تنها به اندازهای هستم که از چاک دامان (لباس) کسی دوزیده شوم.
با هنر حرمان عجب داغیست سختای فلک تا کی بحرمان سوزیم
هوش مصنوعی: با استعداد و هنر، درد و رنجی عمیق وجود دارد. ای آسمان، تا کی باید این آتش حسرت را تجربه کنیم؟
نیستم فیروزه ای چرخ فلککز پس مردن دهی فیروزیم
هوش مصنوعی: من مانند فیروزهای نیستم که در چرخش روزگار بعد از مرگم خوشبختی به من برسد.